Yazarın okuduğum ikinci kitabı ve üslubu çok samimi. Okurken yazara sarılasım geliyor :)
Kitapta en çok etkilendiğim bölüm, bir okurun sahici olmamak gibi bir eleştirisine yazarın cevabıydı. Eleştiren kişi yazarı çok iyimser bulmuş ve yazar, hayata insanlara kusurlarıyla değil iyi yönlerini görerek baktığını açıklamış.
Çoğu kısa hikaye kitaplarında kasvetli tramvatik aile konuları işlenir. Ben de bunu eleştirir neden yazarların iyimser olamadığını güzel şeylerden bahsedemediğini yargılardım.
Şeyma Hanımın kitaplarını okurken böyle bir endişem kalmıyor. Çünkü kitabı bitirdiğimde otomatikman mutlu oluyorum :)
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.