Tolstoy bu eserinde insanın ölümle yüzleşmesini ve aslında nasıl yaşaması gerektiğini sorgulatıyor.
İvan İlyiç, hayatı boyunca toplumun onayını kazanmaya, düzenli ve saygın bir hayat sürmeye çalışıyor; fakat ölümle karşılaşınca tüm bunların ne kadar boş olduğunu fark ediyor.
Kalabalıklar içinde olmasına rağmen derin bir yalnızlık hissediyor; dostlukların, ilişkilerin ve mutluluğun aslında ne kadar yüzeysel olduğunu anlıyor.
Hastalığıyla birlikte hem bedenen hem ruhen tükenirken, sonunda bir uyanış yaşıyor; ölümü kabullenirken yaşamın gerçek anlamını buluyor.
Tolstoy’un sade ama derin anlatımıyla, insanın en temel korkusu olan ölümü bir arınma ve hakikati fark etme süreci olarak göstermesi bu kitabı zamansız kılıyor bence.
Kısacık ama insanın içini titreten, kalabalığın ortasında bile insanın ne kadar yalnız kalabileceğini hissettiren bir eser.
·
139 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.