"Kalpten kalbe bir yol vardır görülmez."Alıntı
》Sıkı bir dostluk... Aslında hikaye onların hikayesi. Orta yaşlı, biri göbekli, diğeri kel iki adamın. Ender'in ve Çetin'in. Günün birinde hayatlarına genç bir kız girer. Şimdi düşünme, hatırlama, itiraf etme ve iç dökme zamanıdır.
》Öğrencilik yıllarından beri her şeyi birlikte yapmış, tonlarca anı biriktirmiş, aynı evde yaşamanın hayalini kurmuş ve o hayali gerçekleştirmiş, lakin hayattan hep bir alacakları var gibi hissettiren iki adam onlar. Aynı yalnızlığın içinde birbirine yaslanmış, eksikliklerini birbirleriyle tamamlamış iki sıkı dost.
》Ve Nihal...
Onların suskunluklarında yankılanan ortak bir nefes, birbirlerinden öğrenilmiş sevginin görünür hali oluyor adeta. Aşık oluyorlar ona. Hem de ikisi de.
Ve etik açıdan değerlendirecek olursak bu bir aşk mı ya da ne kadar doğru bir aşk orası tartışılır. Çünkü Nihal onlardan çok çok küçük bir yaşta. Fakat kitapta adı çok geçse de aslında o kadar bilmiyoruz ki Nihal'i...
》Durum böyle olunca imkansız bir aşk hikayesi okuyacağımı zannederken, sayfalar ilerledikçe aslında bir dostluk hikayesi olduğunu anlıyorum.
İki taraf da ortadaki durumun farkında, fakat Nihal gerçeği hiçbir zaman öğrenmiyor.
》Sıkışmışlık hissi, çaresizlik, merhamet, sonsuz güveni iliklerimize kadar hissettiren bir kitap. Bir yandan aşkın işkenceye dönüşmüş hali bir yandan dupduru sadakat, aile hissiyatı...
Geçmişten günümüze dostlukları çok güzel, çok samimi işlenmiş.
》Yazar kitabı kendi eline değil, Ender'inkine teslim etmiş. Bütün anıları, hisleri, duyguları Ender'in Çetin'e yazdığı anılardan öğreniyoruz. Yazarın kendini bu şekilde sanki dışarda bırakması da bence farklı ve güzel bir detay olmuş.
》Ama ben Çetin'in gözünden de bir şeyleri görmek isterdim. O da Nihal gibi gölge olarak kalmıştı kitapta. Ender'in onu sevdiği kadar o da Ender'i seviyor muydu, onun da eğlenceli çocukluk anılarını dinlemek keyifli olmaz mıydı, bunları görmek isterdim.
》Bir de Ender'e Nihal ile ilgili söylediği "Sen yine kendini sevdin. Ben onu sevdim." cümlesi var. Seven Ender'i okudum, ama seven Çetin'i de okumak keyifli olabilirdi.
》Bir de sadece bazı kitaplarda olan ve akılda kalıcı çok güzel giriş cümleleri vardır. Bence bu kitapta da öyle:
"Her şeyin geçip gittiğine, yaşadıklarımızın geçmişte kaldığına kim inandırabilir bizi? Anılarımızı avuç dolusu su gibi her sabah yüzümüze çarpmanın işe yaramayacağına kim inandırabilir?"
》Barış Bıçakçı'dan okuduğum 4.kitap oldu bu. Ortalama 1 senedir tanıdığım bir isim. Ve her kitabıyla biraz daha sevdiğim... Çok samimi, çok bizden, içimizden, dupduru, abartıdan uzak güzel bir üslubu var. O yüzden tanışırsanız pişman olmazsınız.
Güzel bir alıntıyla incelememi bitiriyorum...
"Benden okumak için kitap önermemi isteyenlerin kalbimi de istediklerini sanıyordum, hala öyle!"
··
165 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.