MAHIR SULAR-KAYIP YILDIZLAR ATLASI
Merhabalar,bugün size bilim kurgu serisi ile geldim. Bir o kadar karışık bir o kadar akıcı bu kitabi sizlere nasıl yorumlayacağım bilemedim
Hadi yoruma geçelim.
Kara Balçık Ezgisi, galaksinin bir köşesinde unutulmuş, kaderine terk edilmiş türlerin hayatta kalma mücadelesini merkezine alan karanlık bir bilimkurgu serüveni. Evren çoktan insan hegemonvası altına girmiş. Tricholtvallar gibi zalim türler gölgelerde pusu kuruyor Grunlar ise kaba kuvvetin hüküm sürdüğü karanlık günler yaşatıyor. Bu baskıcı düzen icinde, kendi kültürlerini korumaya çalışan masum türler hayatta kalabilmek için neredeyse köleliği kader gibi kabullenmek zorunda kalıyor
Tam her şeyin bitmekte olduğu o anda gökyüzündeki kara bulutları yaran küçük bir ışık uzmesi çıkar sahneye: Kara Balcık Ezgisi. Bu ezgi, Vgomaların kutsal şarkısı. Bir söylence gibi yüzyıllardır dolaşan bir umut. Karanlığa sıkışmış türlere uzaktan uzanan bir el adeta. Kitapta olay örgüsünün merkezinde şu fikir var: Işık ve karanlık birbirini yok edemez. Birinin anlamı diğerinde saklı.
Bu hikâyede evren keyiflli bir yer değil Tricholtvaltarların çelik yumruğu tüm türlerin ensesinde. insanlar kendilerini üstün sanıp diğerlerini küçümserken Grunların zalimlisi balta gibi iniyor başların üstüne. Kısacası adaletsizliğin hüküm sürdüğü, "güçlü olan yaşar" kuralının yazılı olmadığı halde herkesin bildiği bir düzen.
bize burada özellikle ezilen ve unutulmakta olan kültürlerin içinde yol alıyoruz. Her biri yoksulluğu kader bellemiş ama içten içe isyan eden topluluklar. Bütün karanlığın icinde bir gün kara bulutların arasındar süzülüp gelen minicik bir Işık 0 umut..
Mesela Tricholtvaltlar var. Adını söylemek bile epey cetrefil. Bu türler, insanların ve Grunların gölgesinde, "ya boyun eğ ya yok ol" seçeneğiyle karşı karşıya. Yoksulluğun kader olmadığını bilen ama ona mecbur bırakılan halklar bunlar. Ve tam da bu umutsuzluk içinde Kara Balcık Ezgisi ortaya çıkıyor. Bir şarkı gibi sunuluyor ama aslında bu şarkı. bir başkaldırı formülü. Gizli bir mesaj. Kızıl Gezegenlerin Rüzgârları bile bu ezgiyi taşıyıp "kurtuluş" kelimesini fısoldıyor kulaklarına.
lsığın karanlık olmadan anlamı olmadığı gibi kahramanlarımız da birbirleri olmadan eksik. Bir dost ile bir düşman aynı çizgide yürümek zorunda kalıyor burada. Hem nefret edip hem de onsuz yapamamak... Galaksinin gökkubbesi altında dramatik bir ironi gibi duruyor bu ama tam da hikayeyi nefes aldıran sey o çatışma.Uzayın sonsuz boşluğu burada dekor değil. Bir karakter gibi davranıyor. Karanlık pusuda ama aydınlık da onur izini sürüyor. Her iki taraf da birbirin kovalamaktan yorulmuyor. Hikayenin bir anında ölüm bile dostun verine geçebiliyor. Yalnızca hayatta kalmak değil mesele, yaşamanın ne demek olduğunu hatırlamak
Ozan'ın ağzından salınan ezgi, galaksiye umut olarak yayılıyor. Ve insan "Acaba bu ezgivi susturmak isteyenler kim? Susturamazlarsa ne olur?" diye düşünmeden edemiyor. Bu kitap sana sunu söyleyip göz kırpıyor gibi geliyor: "Eğer sen de karanlığın içindeki minicik ıiık hüzmesini fark edebiliyorsan, bu hikaye senin için yazıldı."
··
153 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.