“Hayat İmkânsız”, varoluşun ağırlığını omuzlarında taşıyan bir insanın içsel diyaloglarını, dünyayla ve kendisiyle hesaplaşmasını anlatan bir metindir. Yazar, yaşamı yalnızca bir süreklilik değil, bazen katlanılması güç bir bilinç hâli olarak görür. Sayfalar ilerledikçe, okur “yaşamak” fiilinin ne kadar kırılgan, ne kadar zorlayıcı bir eylem olduğunu hisseder.
Kitapta umut, çoğu zaman acıyla yan yana durur. Karakter(ler) suskun, içe dönük ve sorgulayıcıdır; dünyayı anlamaya değil, dünyayla başa çıkmaya çalışırlar. “Hayat imkânsız” cümlesi bir teslimiyet değil, bir farkındalıktır: yaşamak, anlam arayışının tükenmeyen yorgunluğudur.
Metnin dili yer yer şiirseldir; sözcükler birer “yaralı bilinç” gibi akar. Bu yönüyle kitap, Cioran’ın varoluşçu karamsarlığını, Pessoa’nın içe kapanıklığını ve Tanpınar’ın zamanla imtihanını anımsatır. Yazar, insanın kendi içine doğru yaptığı bu yolculuğu hem korkutucu hem de kaçınılmaz bir gereklilik olarak sunar.
Sonunda şu hissi bırakır:
“Yaşamak, her şeye rağmen sürdürülmesi gereken bir imkânsızlıktır.”
·
99 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.