“Çünkü ben biliyorum ki , dedeler o sessiz gemiye binip gitmiş olsalar bile , uzanıp torunlarının yüreğine ellerini yumuşacık dayayabilirler.”
“Sen o yüzden manolya ağacı ol istedim. Hayatta başına ne geline gelsin yapraklarını dökme. Sımsıkı tutun dallarına. Gereğinde etrafındaki tüm ağaçlardan daha sıkı dur, ama zamanı gelince de dünyanın en
güzel çiçeği gibi aç, en mest edecek biçimde kok.”
Emanet… Bize atalardan kalan miras… Ailevi miras, toplumsal miras… Roman, Yasemin’in dedesi Hamdi Bey’in ölümü sonrası bıraktığı emanetlerin izini sürerek Köy Enstitüleri gerçeğine ulaşmasını ve asıl olarak kendi gerçeğini bulmasını hikayeleştirmiş.Bir taraftan iki yaşında köklerinden kopartılmış , New York’ta yaşayan avukat Yasemin’in vatanına dönüşü anlatılırken diğer taraftan dedesinin günlükleri etrafında gerçeklere ulaşıp mutlu sona varışı anlatılıyor romanda.Ana anlatım içinde Hamdi Bey’in günlükleriyle ilerliyor roman. Bana göre asıl romanda dikkat çeken kısımlar Hamdi Bey’in günlüklerinde anlattıkları. Hamdi Bey , yoksul bir köy çocuğu olarak girdiği Hasanoğlan Köy Enstitüsünden idealist bir öğretmen olarak mezun olur ve sevdiceği Asude ile ( mezuniyetten on yıl sonra) evlenir
Vatanında onu hem mesleki idealizm hem de aşk bulacaktır.Bu romanı niçin okuyalım? diye düşünenlere toplumsal tarihimizde bir eğitim modeli olarak dünyada emsali olmayan “ Köy Enstitüsü” gerçeğini bir nebze olsun kavramak istiyorsanız okuyun , derim. Hasan Ali Yücel ve İsmail Hakkı Tonguç’un Cumhuriyet tarihimize damgasını vuran, idealist insan yetiştirme ülküsü ile köyü ve köylüyü kalkındırma modeli olan Köy Enstitüsü ruhuna minnetle keyifli okumalar…
·
127 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.