Tek oturuşta kitap bitirmeyi o kadar özlemişim ki Kayıp da bunlardan biriydi. Kayıp gibi hissettiren kitap okumaya hasret kalmışım resmen. Duygudan duyguya sokması, içimi bir huzur kaplaması bambaşka bir histi. Kayıp, aslında çok önceden liseden beri deli gibi okumak istediğim bir kitaptı. Keşke daha önceden alıp okusaydım bu kadar bekletmeseydim diyorum.
Ezgi Çora geçirdiği bir kazadan sonra iki ay komada kalır. Son üç yılını hatırlamayan Ezgi yanında duran kişilerin gerçekten yanında duranlar mı yoksa yalandan bulunmaya çalıştığını anlamaya çalışırken bir yalanın içinde bulur kendini.
Çocukluğunda okulda zorbalık gördüğü Asilkan ise hafıza kaybını fırsata çevirerek bir oyun oynar. Kendisini affettirdiğini söylerken o kadar inandırıcı gelmişti ki ilk başta ben bile az kalsın inanacaktım. Ezgi'nin yakın arkadaşları Asilkan ile yaşanan olayları bilmediğinden ikisini bir araya getirmek için çabalarlar. Açıkçası Ezgi'nin arkadaşlarına bir türlü ısınamadım hep yapmacık geldi gözüme.
Ezgi'nin bir de hatırlamadağı kimsenin bilmediği bir sevdiği var fakat arkadaşları o kişinin tekin biri olmadığını ondan uzak durmasını söylerken Ezgi de buna uymak durumunda kalıyor.
Kendisini hatırlamadığını öğrenince o üzgün halleri... Ushan'a sarılasım var.
Ezgi bir yandan gerçekleri öğrenmeye çalışırken bir yandan da kendi iç sesleriyle savaşmaya çalışır. Bir ara Korhan denen zibidinden hoşlanmaya başlayacak diye korkmadım değil. Gösterdiği tavırları zaten aşırı sinir bozucuydu.
En son Ushan ile gittikleri özel yerlerinde günlüğü okurken hatırlamaya başlaması ve sonradan gelişen olaylar
En çokta güçlü olduğu yerlerini sevdim. O kadar gerçekten hissettirdi ki duygularını onunla beraber bizde kandık , üzüldük ama sonunda ayağa kalktık.
Yazar kimliğini saklamaktan vazgeçip açığa çıkardığında hep destek olan Ushan'ım ikisinin aşkısı o kadar naif hissettirdi ki içim sıcacık oldu.
Ezgi farkında olmadan başka birine de umut oldu. O kişi de bende kalsın
·
100 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.