Bu kitap beni gerçekten derinden etkiledi. Sessiz, sakin ilerleyen ama sayfalar arasında büyük bir sızı bırakan bir hikâye. Maggie O’Farrell, bir kadının toplum tarafından nasıl “yok sayıldığını” öyle incelikle anlatmış ki, okurken hem öfkelendim hem de içim burkuldu.
Hikâyenin merkezinde Esme Lennox var. Yıllar boyunca bir akıl hastanesinde unutulmuş, kimsenin adını bile anmadığı bir kadın… Ta ki yeğeni Iris bir gün tesadüfen onun varlığını öğrenene kadar. Iris’in şaşkınlığı, öfkesi, merakı derken aile sırları yavaş yavaş ortaya çıkıyor.
Geçmişle bugün arasında gidip gelen anlatım çok etkileyici. Parça parça açılan hatıralar sayesinde Esme’nin aslında neden susturulduğunu anlıyorsun. Dönemin kadınlardan beklediği o “uslu, uygun” halleri düşününce, Esme’nin başına gelenler o kadar haksız ki…
Ben en çok Esme’nin sessizliğinde kayboldum. Onun kırılgan ama güçlü duruşu, yıllarca içine gömülmüş yalnızlığı… Sanki sayfaların arasında bir fısıltı gibi yankılanıyor.
Sonlara doğru ortaya çıkan sır hem şaşırttı hem de kalbimi sıkıştırdı. O’Farrell son cümleye kadar duyguyu elden bırakmıyor.
Kısacası Esme Lennox Nasıl Yok Oldu?; unutulmuş bir kadının hikâyesi gibi görünse de aslında toplumun kadınlara yaptığı sessiz bir haksızlığın hikâyesi. Kitabı bitirdiğimde uzun süre Esme’yi düşündüm — sanki bir süre sonra tamamen yok olmaması için onu hatırlamak istedim.
·
471 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.