Bu kitap şu an benim için özel bir yere sahip oldu.
Benim babam da Aralık ayında öldü. Aslında, hala tam olarak ölmüş gibi hissetmiyorum.
Ve bugün bu kitabı bitirdim. Cümlelerime nasıl başlayacağımı bilemiyorum, çünkü bugün babamın ölümünün üzerinden tam 11 ay geçti.
Kitabı okurken kalbimin sıkıştığı, nefesimin daraldığı sayfalar oldu.
Bazen kendimi eksik ve yetersiz hissettim; "Neden o zaman böyle düşünmedim, neden öyle yapmadım?" diye kendimi suçladığım anlar yaşadım.
Aynı acıları tekrar tekrar, aynı yerden hissedip kalbinin sızlaması, boğazının düğümlenmesi…
Bu his, kelimelere sığmıyor.
Bahçıvan ve Ölüm, hem ilham veren hem de gerçeklerle tekrar yüzleştiren bir kitap oldu benim için.
Yaşarken, sevdiklerinle güzel anılar biriktirmenin ne kadar değerli olduğunu bir kez daha hatırlattı bana.
91.
Yazan yere bir not bıraktım:
"sarsıcı :( "
ve altına "eksiğim." yazdım.
Kitap "Babam öldü ve ben ne yapacağımı bilmiyorum." cümlesiyle bitiyor.
Ben de tam olarak böyle hissetmiştim.
İnsan, yaşarken sevdiğini kaç kez öldürür bilmiyorum ama ben babam yoğun bakımda 22 gün kaldığı süre boyunca, her gün onun ölebilme ihtimaliyle yaşadım.
Yazacak çok şey var ama anlatacak gücüm yok.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.