"Babam bahçıvandı, şimdi bir bahçe."
diyor Gospodinov.
Bu aralar okurların bitki örtüsü bu kitaptı. Yas konusunu işlemesi sebebiyle uzun zamandır mesafeliydim ama kitap kulübüm bu kitabı seçince bir cesaretle başladım.
Öncelikle şunu söylemeliyim ki, kitabın okurları ikiye ayrılmış durumda. Bir taraf çok basitti diyor, bir taraf ağlamaktan okuyamamış. Benim ağlamaktan ara verdiğim bir kitap oldu. Bir yakınını kaybetmemiş insanlar için içine giremeyeceği bir kitap olabilir ama özellikle bir yas yaşamışsanız, yasın el kitabı bu kitap.
Gospodinov, babasının ölümüyle kaleme almış: "Kitabın bir sonu yok, sonucu zaten belli ama bu bir yas kitabı diyor.". Yasını yazarak yaşamış ve bunu da bize aktarmış. Size ölümü düşündürüyor. Ölümün yanında yaşam içindeki ölümü düşündürüyor. Yaşarken ölümün varlığını unutuyoruz, özellikle de bir yakınımıza uğramadıysa. Sanki ölüm hep başkaları için var gibi yaşıyoruz, bizim de bu döngünün içinde olduğumuzu unutuyoruz. Gospodinov da babasının hastalığı sürecinde bunu fark ediyor. Yaşamın devamlılığı ve ölümün varlığı arasındaki dengeyi kuramıyor.
·
63 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.