Herkese merhabalar,yine sadece okumakla kalmayıp hissederek yaşadığımız bi kitapla daha geldim.
Roland Barthes, annesinin ölümünden sonra tuttuğu bu notlarda,her ne kadar minimalist davranmış olsa da,okuru bir düşünürün en savunmasız,en çıplak hâline tanıklık etmeye davet ediyor ve bizi bir filozofun değil, bir evladın titreyen kalbiyle başbaşa bırakıyor ve hissettği yoksunluğu da bütün gerçekliğiyle önümüze seriyor.
Her satır, kelimelere sığmayan bir özlemin, sükûnetin içinde yankılanan bir acının izini taşıyor ve okurken o yüreğindeki,sessizlik içinde dönüp duran düşünceleri,acıyı ve yoksunluğu birebir hissediyorsunuz.Bu yüzden de kitap, yalnızca bir yasın kaydı değil; sevginin, bağlılığın ve varoluşun anlamını sorgulayan bir iç monolog aslında.
Barthes yazdıkça unutmak istememiş ; yazmayı,kaybını yeniden var etmek için kullanmış.Bu yüzden her cümle hem bir ağıt hem bir dua gibiyken,“kuramcı” kimliğini bir kenara bırakarak;dilin, kavramların ve teorilerin ötesine geçip yalnızca duyguların diliyle konuşuyor.
Yas Günlüğü, ölümden çok yaşamın kırılganlığı ve inceliği üzerine yazılmış bir kitap.Bir annenin ardından kalan sessizliği, bir insanın iç dünyasındaki boşlukla birleştirerek,aslında kendi yasını anlatırken, aslında hepimizin sustuğu yerden konuşuyor: Sevdiğini kaybetmenin o tarifsiz ve kelimesiz yerinden.
·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.