Ana karakterde korkunç bir büyüklenme kompleksi var. Herkesi eleştirip eleştirdiği herrr şeyi hemen ardından yapıyor. Ve hâlâ iyi bir insan olduğunu, etiğe ne kadar önem verdiğini anlatıyor. diğer sözde “kötü karakterler” en azından kötü olduklarını kabul ediyorlar, bence bu çok daha erdemli bir davranış. Diyaloglar o kadar yapmacık ve anlamsızdı ki yazarın daha önce hiç kimseyle gerçek bir diyaloga girmediğini düşündüm. Karakterin çevresindeki herkes kıza ya aşık ya da kıza hayran? Kendileri için katıldıkları programda oturup kız için çırpınıp duruyorlar. Sürekli felsefimsi laflar, ıssız adam tribindeki adamlar… bazı yerlerde içim bayıldı. puntoları büyüktü, merak ettiriyordu, akıp gitti. ikinci kitabı da migrosta indirimden alıp okumayı planlıyorum merak ettim cidden ama bu kadar sahtecilik kitabı 3 puandan öteye taşıyamadı benim için.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.