Henry James’in Washington Meydanı, dışarıdan sade bir aşk hikâyesi gibi görünse de, aslında insan gururunun, manipülasyonun ve sessiz direnişin romanıdır.
Yazar burada, 19. yüzyıl Amerikan toplumunun katı ahlaki kodlarıyla, duygusal dürüstlük arasındaki çatışmayı anlatır.
Romanın merkezinde yer alan Catherine Sloper, toplumun gözünde sıradan, hatta silik bir kadındır. Ancak James, onun sessizliğinde gizli bir güç yaratır, bir kadının içsel onurunun, erkeklerin oyunlarından daha sağlam olduğunu gösterir.
Babası Dr. Sloper’ın alaycı zekâsı ve duygusal soğukluğu, Catherine’in kalbinde yavaşça büyüyen kırılgan ama kararlı bir iradeye dönüşür.
Henry James, Washington Meydanı’nda romantizmin değil, duygusal gerçekçiliğin ustasıdır. Aşkın ideal bir kurtuluş olmadığını, çoğu zaman insanın kendini tanımasının acı verici bir yolu olduğunu gösterir.
Catherine sonunda “kaybeden” gibi görünür, ama James’in dünyasında sessiz onur, gösterişli zaferlerin çok ötesindedir.
Bu roman, aşkın değil, kişiliğin sınavıdır.
Ve Catherine, dünyaya sessizce ama kararlılıkla şunu söyler:
“Beni küçümsediniz, ama ben kendimi öğrendim.”
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.