Ne de olsa insan yavaş yavaş alışıyordu… İçinde ki bütün yıkıntılara, bütün kederlere rağmen başını eğmek istemiyordu. Kuyucaklı Yusuf’ta çok küçük yaşlarında öksüz ve yetim kaldıktan sonra bile başını hiç eğmemişti. Hayatı hep çelişkilerle ve dik duruşunun getirdiği zorluklarla devam etse de Muazzez’ e duyduğu derin aşk hayatının tek anlamıydı. Onun için yaşıyordu. Ta ki onu kaybedene kadar…
“İçindeki bütün yıkıntılara, bütün kederlere rağmen başını yere eğmek istemiyordu. Matemini ortaya vurmadan tek başına yüklenecek ve yeni bir hayata doğru yürüyecekti.”
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.