Serinin son kitabı ve beni en etkileyen kitabı... Kurgan 3 Aynalara Dönüş...
İlk kitabın sonlarında Nagun cezalandırılarak dünyaya gönderiliyordu. İşte 3. Kitap bu şekilde başlıyor. Ayzer, Arin, Uselya, Ador. Onları özlemişim. İlk kitaptaki karakterleri 3. Kitapta okumak çok zevkliydi. 3. Kitap daha çok mistik temelleri üzerine inşa edilen bir varlık ve hiçlik savaşına dönüşüyor.
Bu kitapta En çok etkilendiğim kısımlar, serinin hem duygusal hem de düşünsel yoğunluğunu taşıyan bu sahneler oldu.
“İşte bu yüzden bu çocuklar dil öğrenemiyorlar. Her gece ağaçlar onları toprağa kaçırıyor ve çocuklar bildikleri her şeyi unutmuş olarak yeniden doğuyorlar.” (Syf202)
Bu satırlar, romanın temelinde yatan “öğrenmek, unutmak, yeniden doğmak” döngüsünü öyle sade ama derin bir biçimde anlatıyor ki… Arin’in tepkisi ise insanın bu döngü karşısındaki şaşkınlığını özetliyor:
“Geceyi ölü olarak geçiriyorlar yani!”
Ve bir başka sayfada Dilbun’un sözleri, yaşamın özünü tartışır gibi:
“Değişime meyilli bir yanı vardır ruhun ama değişim nasıl olduğuna kimse göremez ruhuyla bilsin, hangi ateşte ısınır, hangi ışıkta gölgesinden bilsin, hangi dairede bir cüret eder.” (Syf234)
Romanın bu bölümleri bana şunu düşündürdü:
Değişim bazen acı vericidir, bazen de kaçınılmaz. Ama insanın gerçekten “yeniden doğması” için önce bir parçasının ölmesi gerekir.
Dil yine sade ama semboller zengin. Ateş, gölge, heyula, ışık, ses… Her biri hem kozmik hem insani anlamlar taşıyor. Ayzer karakteri, artık bir kahraman değil; varoluşun özüne dönmüş bir bilge.
Çok severek okuduğum bir seri oldu. Herkese tavsiye ederim.
·
233 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.