BU KİTABIN GÜZELLİĞİNİ KONUŞABİLİR MİYİZ?1000Kitap
Selam! Bu kitabı okuduktan sonra içime inceleme yazma isteği düştü ve o zaman kesinlikle yazmalayım diye düşündüm. Spoiler vermeyi sevmiyorum ama sanırım bu yazıları yazarken kendimden geçicem ve yazacağım ona göre bir spoiler uyarısı koyarım.
Öncelikle betimlemeler hakkında konuşmak isterim. O kadar güzeldi ki! Kitabı okurken ben ne okuyorum dedirtti.(İYİ YÖNDE) Yer ve kişi betimlemelerinin birbiriyle uyumu da çok hoştu. Her öykünün vermek istediği bir sürü mesaj vardı ve her mesaj o kadar güzel işlenerek yazılmıştı ki kitap bittikten sonra hayata bakış açım değişti. Sınav haftam başladığından beri bu kitabı okuyorum normalde kitaplara çok odaklanamam bu süreçte ama gerçekten ilk defa bu kadar odaklandığımı ve gerek içeriği gerekse betimlemesi benim bütün stresimi aldı götürdü sınav haftamda.
Kitap bir ozan ile başlıyor. Bu ozan gezerek bir sürü öykü toplamış ve bu öyküleri insanlara anlatmış ama insanlar bu öyküleri evirmiş çevirmiş ve farklı sonlar farklı görüşler ortaya çıkmış bu da bir felaket getirmiş. Hikaye bu ozanımızın yargılanması ve ceza olarak sesini kaybetmesi sonrasında ise daha önce hiç bilinmemiş, duyulmamış öyküler bulması ile görevlendirilmiş bir ozan. Dinlediği her öykü birbirinden farklı olsa da bazı öyküler (hatta çoğu) diğer öykülerdeki karakterleri ya da diğer öykülerdeki karakterlerin yaptıkları şeylerin sonuçlarının izlerini görebiliyorsunuz.
ŞİMDİ BURASI SPOİLER!!!!!
Cadısız Köyün Cadısı gerçekten çok hoş ve çok hüzünlü bir öyküydü benim için.
Özellikle kadının hiçbir suçunun olmaması ve yine de kadını "Sen cadısın!" diye suçlamaları çok üzücü ve tarihe bakıldığında böyle kadınların olması gerçekten üzücü. Rosemunda'nın her şeyini kaybetmesi ama ölmeden önce sevdiklerini düşünmesi ve umut etmesi içime çok dokundu.
Ejder Şövalye öyküsünü gerçekten çok sevdim. Sonu beni düşündürdü. O kısmı yolculukta okudum ve eve gidene kadar bu öykünün sonunu düşündüm. Acaba hangisinden vazgeçti diye. Mutluluktan vazgeçmiş olabilir peki ya akıl sağlığı? Annesi ve babasının öldüğüğünü öğrendi, kardeşi yaşıyordu ama ejderha sonda öldü. Belki zaman geçtikten sonra yine mutluluk kavramını içinde barındırabilir çünkü zaten içinde bir hüzün taşımakta bu ikilemi de Yırtık Kanatlar'da gördük. Yani o zaman şövalye içinde barındırdığı hüzünle gelecekte yine mutluluğu yaşayabilir ama akıl sağlığı onunla bu yolda yürümeyecektir. Çünkü bu üçünden yalnızca ikisine aynı anda sahip olabilir.
Taksus Cadısı'nı bitirdiğimde iki farklı bakış açılarını da bitirmiş oldum ve kafamadaki çoğu soru işaretleri gitti. Belki başka hayatlarda karşılaşırlar ya da Taksus cadısının da dediği gibi belki onu bulmaya hiç yılmadan devam edecektir. Böyle sonlar içimde hep bir boşluk hissi yaratıyor ama günün sonunda umut etmeyi bırakmıyor insan.
İki Sarı kasımpatı öyküsü bana en yakın arkadaşımla kendimi hatırlattı. İstemeden de olsa ikimizi onların yerine koydum ve ben de eğer arkadaşım gitse ne yapardım
hiç düşünmediğimi fark ettim. Bu öyküde o kadar kendimi buldum ki. Sonu beni ağlattı ve arkadaşlığın ne kadar da kuvvetli bir şey olduğunu hatırlattı.
Son olarak İnfeliz'i konuşmak isterim.
İnfeliz o kadar güçlü bir karakterdi ki içimi umut ışığı ile doldurdu. Kızın pes etmeden Ölüler Dünyası'ndan sevdiği oğlanı bulmaya gitmesi ve gösterdiği cesurluk beni büyüledi! Ölüler Dünyası'na adımını attığında tek istediği sevdiğini bulmaktı ve bu yolda çok uzun bir süre ilerledi. En sonunda onu bulamadı ve sevindi çünkü sevdiği çocuk ölmemişti ama buradaki sorun bedeninin ve ruhunun yorgun düşmesiydi. Bu sürece kadar yolda Solana'yı, Aramis'i ve iki sarı kasımpatıyı
gördü. Bedeni yorgun düşüp yere düştüğünde ise Rosemunda ve bebeğini gördü. İşte burada çok duygulandım. Ve en sevdiğim öykülerden biri oldu.
Ozanın geri döndüğüne hiçbir öyküyü yazmaması çok güzel bir mesajdı.
Umarım güzel anlatabilmişimdir
Yol sizden yana olsun.
(♡)
·
488 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
