Kitabın kapağını kapattığınızda sizi saran hüznün kollarına bırakıyorsunuz kendinizi. Bir farklılık var yazarın diğer kitaplarında olmayan ama nedir bu farklılık çözemiyorum. Okuyorum sadece, son satırlara gelinceye kadar okuyorum ve veriyorum kararımı. Bu kitabı da ayrı güzel. Pek çok kitap okudum Yekta Kopan'dan ve seviyorum kalemini. Sıkmıyor, yormuyor, akıp gidiyor sadece. Size de kendinizi o akışa bırakmak kalıyor. Çok iyi bir gözlemci bence; hikâyelerinde de romanlarında da verdiği detaylar çevresinden çekip aldıkları, anlayabiliyorsunuz. Ama sadece çekip almak yetmez, anlatmak asıl mesele. Yekta Kopan işte bunu başarıyor. Kâh hüzünleniyorsunuz anlattıklarıyla, kâh tebessüm ediyor, kâh kendinizi buluyorsunuz. Yalnızlığı dert edineni, terk edileni, öteleneni, kısacası bizi anlatmış bize. Kabul edelim biz de zaten hepsinden birazız. Belki de fark etmeden birilerinin kitaplarına konu olan kahramanlarız. Velhasılıkelam kendinizi bulmak, insanlığı okumak, çevrenize satırlardan da olsa dokunmak istiyorsanız Yekta Kopan'ı hiç düşünmeden okuyun derim.
·
83 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.