Bazı kitaplar okunmaz, yaşanır.
Bu kitap tam da öyleydi.
Her sayfasında bir yarama dokundu, her cümlesinde biraz sustum.
“İnsan bazen kaybolmadan kendini bulamıyor.”
Serpil Coşan bunu öyle sade, öyle gerçek anlatmış ki…
Leyla’yı ararken ben de içimdeki sessiz kadını buldum sanki.
Kırılmış ama hâlâ inanan, yorulmuş ama hâlâ seven yanımı.
Bazı satırlar acıttı, bazıları sarstı ama sonunda anladım:
Kendini bulmak bazen en sessiz çığlıkta saklı.
·
75 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.