Sekiz adet öyküden oluşan ve adını da sondaki öyküden alan bir kitap bu. Ha bir de, öykülerin hepsini "birinci tekil şahıs" kişisinden dinliyoruz.
Murakami'yi çok severim. Fakat bu öykülerin hiçbirisi içimde bir yere dokunamadı. Hani kafası karışık biriyle sohbet etmeye çalışırsınız ve ortaya anlamsız bir konuşma bütünü çıkar ya, tüm öyküler bana o havayı hissettirdi. Yazarın üslubuna hakim bir okur olarak bu kitaptaki öykülerin Murakami'nin hayatından anılar dizisi olduğunu düşünüyorum. Zira kahve, jazz, Beatles, beyzbol sevgisi gibi özellikler direkt "Murakamimsi".
Murakami'nin öykünün sonunu net bir şekilde noktalamaktan ziyade okuru düşündürmeyi sevdiğini de biliyorum ama dediğim gibi, bu öykülerin sonları bana her zamankinden farklı hissettirdi. Hani bir insan bir şey anlatırken allandırır ballandırır konuyu çok uzatır, nihayetinde anlatmaktan sıkılınca "Öyle yani" deyip konuyu kapatır ya, onun gibiydi işte. Ama yine de Murakami okumanın keyfi başkadır. O yüzden, beklentimi karşılamadı ama keyifli bir okumaydı diyelim.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.