Nana, uslanmaz küçük kız. Kitap boyunca yaptığı tüm aşırılıklara rağmen bir türlü kızamadım ona. Sevilmek istediği o kadar belliydi ki. Kitabın sonuna doğru şöyle bir bölüm vardı: " Nana kendine düşen yıkma, öldürme görevini tamamlamış; mahalle çöplüklerinden havalanmış olan sinek, kendisiyle birlikte çürüyüşlerin, kokuşmaların mayasını da getirmiş, yalnızca üstlerine konarak tüm erkekleri zehirlemişti. Çok iyi, çok hakça bir davranıştı bu. Böylece Nana, kendi dünyasından, kimsenin yüzüne bakmadığı serseri, yoksul insanların öcünü almıştı." Aslında tüm kitabın özeti buydu sanki. Ahlaki çöküntü kadınlara yüklenirken Nana' nın attığı çığlık gibi. "Benim bir suçum yok, kendileri istedi "
Dönemin Fransa toplumuna bir göz atmak, bu arada Nana ile bazen gülmek, bazen ağlamak için mutlaka bu yolculuğa çıkın. Keyifli okumalar dilerim.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.