“Gel Defne fal bak bana, yüreğim kabarmış mı söyle.”
Bu cümleyle başlayan yolculuk, yalnız bir kadının kalbinde yankılanan yılların sessiz çığlığını duyuruyor bize.
Defne, bir kadının içinde büyüyen kırılgan çocuğun sesi. Babasının sevgisizliğinde, annesinin suskunluğunda, ihmalin gölgesinde büyüyen bir çocuk… Yetişkinliğinde bile geçmişin ağırlığını üzerinden atamayan, bir yanıyla gitmek isterken diğer yanıyla köklerinden kopamayan bir kadın.
Yüreğin Kabarmış, tam da bu gelgitin içinde var oluyor: kaçışla kalışın, öfkeyle özlemin, yorgunlukla direncin arasında.
Nazlı Doğan Özsöz, kelimeleri incelikle işleyerek bizi bir ailenin görünmeyen çatlaklarından içeri alıyor. Roman ilerledikçe zaman, tıpkı Defne’nin ruhu gibi eğilip bükülüyor; geçmişle şimdi iç içe geçiyor ama asla kafa karıştırmıyor. Bu geçişler öylesine doğal, öylesine akıcı ki, okuyucu kendini Defne’nin sigarasından yükselen dumanın içinde buluyor.
“Yüreğin Kabarmış” sadece bir hikâye değil; büyümenin, susmanın, affetmenin ve yeniden doğmanın romanı.
Yazar, ilk romanında sade ama güçlü bir dille, fazlalıklardan arınmış cümlelerle bir kadın kalbinin en kırılgan yerine dokunuyor. Her paragraf, bir duygunun, bir geçmişin yankısı gibi…
Defne’yle birlikte ben de içime döndüm, ben de kabardım.
Ve kitabı bitirdiğimde, yüreğimin hâlâ kıpır kıpır olduğunu fark ettim.
Nazlı Doğan Özsöz’ün kaleminden çıkan bu ilk roman, hem cesur hem de yumuşacık bir dokunuş gibi.
Gerçekten hissetmek isteyen, kelimelerde yankılanan sessizlikleri duymak isteyen herkes okumalı.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.