"Bu ışık bayramını son günüdür
Henüz yükselmeden bir zafer çığlığı
Aydınlığın ötesinde gitmeliyim
Her zamanki gibi bir başıma
Ne yolum belli, ne rehber isterim
Hangi dalda toplanacaktır bilinmez
Arılar, kovanı terk eden arılar
Hangi dalda salkım salkım."
-Son(1940)
Işık bayramının son günü ümidin bittiği güne ithafı. Ümitli insan bayramdadır. Ümit, kişinin "yaşamak umrumdadır" satırıdır. Beytinde beyt'ül gazelidir. Hayatının akışında, yaşam ağacında ruhuna selam verip aldığı dönemidir ümit. Bayramının son günü, ümidinin tükendiğinin temsili. Bir zafer çığlığına ramak kala "Gelip bana çatardı o ruh tutuşturucu yalgın" der; ümitsizliğe, rehavete kapılmış, yeise düşmüş olduğunun bilincinde. Daha çığlığını atmadan yenik düşmüş, gaflete düşmüş ümitsizliğinden. Yine diyor ya İsmet Özel Münacaat'ında; "Hata yapmak fırsatını Adem'e veren sendin, bilmedim onun talihinden ne kadar düştü bana. Gençtim ben ve neden hata payı yok diyordum hayatımda. Gergin bedenim toprağa binlerce fışkını saplar idi." Bir hataydı belki kapılmak yeise. Aydınlığı karanlığa terk edince çöktü kasvet tabii. Biliyor, farkında... Bilincin azabında beden. Aydınlığın ötesinde gitmesi gerektiğini biliyor şahsım diyor. Tek başına, yalnız, kimseli ama kimsesiz. Yol yok, yolu kendi yapacak. Yol; ardında bıraktıkları, şimdiye kadar gelişleri, geriye dönmeye çırpınışları... Yolsuzun yolculuğu, rehberi kendisi. Çizip okur, harita mühendisidir, çizer çizgisini cılganın. Meyve olacak ama dal belli değil. O dalı yine kendisi seçecek, hangi meyve olacağına karar verip kendini hasat edecek. Arı olup kendinden nektar toplayacak. Kovanı terk edecek bir gün. Her arı terk eder bir gün evini keza artık kovana da sığmaz. Döner istediği zaman ama arı nektarını toplamalı. Dallarda salkım salkım saçacak ve arı iken yine salkımlarında nektar.
·
70 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.