Aral, son romanında günümüzde adalet mekanizmalarına olan güvensizlikten dolayı çoğu kişinin sadece bir haber olarak okuyup geçtiği "kadın cinayetleri" olgusu ile okurunun yüzleşmesini istiyor. Çoğu okurunun bu olgu karşında çaresiz kalışının nedenini irdeleyerek çaresizliğin nedenine karşı roman boyunca entelektüel açıklamalar getiriyor.
Romanın baş karakteri Ata isminde iyi eğitimli, babası ağa olan bir bakan. Ata yahut ataerkil toplum fark etmez. Ata, Almanya’daki eğitimini bitirip memleketine döndüğünde konservatuvarın şan bölümünde yüksek lisans yapan Verda isimli bir şarkıcıya aşık olur ve onunla evlenir. Ata, Verda'nın onunla statü ve zenginlik için evlendiğini düşünerek sürekli paranoya halinde sevilmediğini ve aldatıldığını düşünür. Verda ise, idealleri olan hayatını sadece evlilik ile sınırlamak istemeyen ideallerini gerçekleştirip anlamlı bir hayat yaşamak isteyen bir kadındır. Fakat peş peşe doğurduğu çocukları, kocasının sürekli geçirdiği kıskançlık krizleri ile evliliği ve hayatı cehenneme döner; ideallerini gerçekleştiremez, eğitimi yarım kalır.
Söz konusu roman iç monolog tekniği ile kaleme alınmış fakat Aral'ın iç monoloğu kullanma biçiminin konfüsyon yani günah itirafına daha yakın olduğunu söylemek mümkün. Bu tarzın Dostoyevski ve Tolstoy gibi iki büyük temsilcisinden burada bahs etmek gerekir. Çünkü Aral'ın roman boyunca ustalıkla yürüdüğü ince çizgi aslında Dostoyevski'nin meşhur karakteri Raskolnikov ile iyi okurların arasında yer alan bir ayrımı işaret ediyor. Ata, işlediği suçun cezasını çekmek isterken siyasi kariyerinden dolayı cezasız bırakılır. Fakat Ata'nın işlediği suçtan dolayı çektiği vicdan azabını anlatışı hiçbir okurun Raskolnikov'a duyduğu empatiyi Ata'ya göstermesine sebep olmaz. Çünkü Ata'nın Verda'ya olan yaklaşımları, kadınlardan ataerkil düzenle çalınan hayatlarının temsilcisidir. Ata, Verda'nın gerçek yaşama uyum sağlamasına sürekli engel olan biridir ve sonunda Verda'yı yaşamdan koparır. Burada Tolstoy'un "Kroyçer Sonat" isimli romanı da akıllara gelebilir ki Aral'ın romanının bir bölümü de bu isme sahiptir. Aral, katıldığı bir programda da etkilendiğinden bahs etmiştir. Ancak Tolstoy'un vurguladığı psikopati Aral'da toplumsal koşullarla ayrılmaz bir bütündür. Aral'ın baş karakteri içerisinde yaşadığı toplumun bir alegorisidir.
Okur, ara ara acaba Ata ile empati kurmalıyım diye düşünebilir. Bu Aral'ın anlatıcı olarak Ata'yı şecmesinden kaynaklanan bir durum. Ancak hiçbir okurun bu empatiyi kurmak istemeyeceğinden eminim. Bunu yazarın okuruna yaşatmak istediği bir gerilim, yazarla okur arasında oynanan bir oyun olarak değerlendirmek daha doğru olur.
Aral'ın gündelik dili merkeze aldığı romanında bazı teatral çıkışları anlatımda bozulmaya yol açsa da yazarın yeni dil arayışları okurları için kısa süreli şoke oluş dışında bir etki yaratmıyor ve okur, metinle uyumlu bir şekilde gayet akıcı bir şekilde okuyabildiği romanın keyfini sürebiliyor.
İyi okumalar.
·
180 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.