Yazarın okurken en sıkıldığım kitabı bu oldu sanırım. Tüberküloz sebebiyle tedavi olmak için bir sağlık dojo'suna yatan Tarlakuşu, arkadaşına yazdığı mektuplar üzerinden kaldığı dojo'daki oda arkadaşları ve sağlık çalışanları hakkında bilgiler vererek aralarındaki ilişkileri anlatıyor. Aktarılan diyaloglarda cümlelerin birbirlerinden çok bağımsız, kopuk ve anlaşılmak olduklarını düşünüyorum. Okurken bazen arada atladığım bir yer mi var acaba diye dönüp dönüp tekrar baktım. Karakterlerin davranışları ve cümleleri hiç birbirlerine uyumuyorlar gibi, kafa karıştırıcı bir düzenleri var ve asla aklımda canlandıramadım. Yazarda mı var sıkıntı yoksa aslında orijinal metinde anlamlı da çevirmen gazabına mı uğradı merak ettim. Okuma zevkini çok düşürdü. Normalde mektup tarzı yazılar okumayı sevmeme rağmen 130 sayfalık kitabı 1 haftada ancak bitirebildim. Ana karakterin telaşına düştüğü sorunlar da o kadar "şimdiye kadar hiçbir şey düşünmedim" temalı erkek sorunları ki arada gülesim geldi.
Osamu Dazai'nin kadın düşmanlığı da yine kendisini göstermiş. Zaten hiçbir şey yapmadan sadece varolan kadınların davranışlarını kendi kendisine yorumlayıp kah sinirlenip onlardan nefret edip kah çok sevgili arkadaşlarıymışlar gibi düşüncelere kapılıyor. Karşı cinsle iletişimde sıkıntı yaşayan ve bunu kendi beceriksizliğinden çok kadınların varlığıyla ilgili olduğunu düşünen biri olduğu her yazısında belli oluyor zaten. Normalde duygu aktarımı ve kalemi bir şekilde hikayeyi kotarırdı ama bu sefer o da olmamış. Başarısız buldum.
·
79 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.