Bu senenin en iyi serisi benim için buydu. Başımıza gelmeyen kalmadı( cidden yani vücudumuzda uzuv eksikliği var gerisini siz düşünün;( ben kendimi balkondan atmaya gidiyorum)
İlk kitapta ağlamaktan ciğerim çıkmıştı ya, bunda komple yok oldum. Yani acının bu kadar net, keskin ve elle tutulur olmasını uzun zamandır okumadım, yok yok böylesini hiç okumadım. Kitabın ilk başında biraz mutlu oldum( tabi sonra belamızı bulacağız diye devam ediyorum, niyeeee. Biliyorum çünkü mutluluk haram bize)
Neyse iki gram mutluluk çok görüldü vee Aslan'ın başına asla istemediğim o olay geldi ( evde yeseydiniz o yemeği ne olurdu neeeee).
Okuyanlar anlayacak beni;(
Dedim bu çocuk ne olacak derken, ayy pislik babasının eline düştü çocuk ayrıldı Neri'den. Ayrılık sonrası okuduğum her sayfada ağladım hatta her satirda. İçimi sıktılar, yüreğimi deştiler o kadar( valla billahi çok kötüydü)
Daha kötü ne olabilir derken bir bölüm de bir silah sesinde elime ayağım kırıldı resmen, okuyamadım baya. Niye ?. Korkudan.
O kadar zorlandım ki devam etmekte, neyse ki o çektiğimiz acılar başka şeylere dönüştü. Herkese bir adet Aslan lazım yaa valla nasıl böyle bir adam olabilir aklım almıyor benim. Detaylıca ne oldu ne bitti diye uzunnnn uzunnn yazmak istedim ama yok ya konusu zaten yazıyor kapakta okuyun derim size tek. Lütfen bu kitabı okuyun (.siz de mahvolun;(...)
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.