10/10
“Sessizlik Bazen En Gürültülü İtirafdır…”
Alicia Berenson…Suskunluğu ile bir duvar gibi örülen, ressamlığının gölgelerine saklanan bir kadın…
Kocasını —Gabriel’i— öldürmekle suçlanan ve o günden beri tek kelime etmeyen “sessiz hasta”…
Ve bütün bu sessizliğe doğru yürüyen bir adam: Theo Faber.
Kendi kırık çocukluğunu, karısı Kathryn’le yarım kalmış evliliğini, iyileştirme takıntısını sırtına yükleyip Alicia’nın karanlığına doğru ilerleyen bir terapist…
Alicia’nın hayatı parçalı bir aynaydı…
Bir yanında kuzeni Paul, diğer yanında abi niyetine büyütülen Max…
Acı dolu bir baba (Vernon), yaralı bir anne (Eva) ve Lydia Rose gibi gölge karakterler…
Herkes biraz eksik, herkes biraz suskun…
Ve Alicia’nın yaralarını hiç kimse tam olarak taşımıyor…
Alicia’nın sessizliği aslında bir çığlık…
Geçmişiyle yüzleşemeyen bir çocukluğun, kırılmış güvenin, yarım bırakılmış bir sevginin yankısı…
Ve romanın düğümü…
Theo’nun iç sesiyle gelen o soğuk gerçek:
Alicia’yı “uyandırmak”, hakikati göstermeye zorlamak, Gabriel’in sevgisizliğini kanıtlamak isterken kendi karanlığının kapısını açtığını fark edememesi…
Gabriel’ın ölümünde suç ortağı değilken, onu “o noktaya getiren” gölge adam olması…
Alicia’nın onu tanıması..denemesi..sessizliğiyle anlatması..
Ve Theo’nun acı itirafı:
“Kathy’yi elimde tutabilmek için yaptım her şeyi… ama onu yine de kaybettim.”
Bir insanın kendi yarasını iyileştirememesinin trajedisi..
Kitap, çok katmanlı bir sessizliği anlatıyor Alicia’nın konuşmayan dili ile Theo’nun itiraf eden iç sesi bir noktada kesişiyor.Sürekli sorgulatan, sürekli geriye baktıran bir roman.
En çok da kaybolmuş güven, kırılmış evlilikler ve çocukluk yaraları üzerine düşündürüyor.
Bazı aforizmalarının altını çizip uzun uzun duraksadım.İyi ki okumuşum, psikolojik gerilim türünde oldukça güçlü bir anlatımdı.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.