“Babam bir bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.”
Uzun zamandır okuduğum en iyi giriş cümlesi.
İlk sayfada ise yazar, başkahramanın kitabın ortalarında öleceğini söylüyor. Yani babasının…
Yazar kitabı babasının öleceğini anladığı andan itibaren yazmaya başlamış. Ve evet ölüm anını da tüm detaylarıyla anlatmış.
Orayı okuduğum andan itibaren bir insanın böyle acı bir olayı niye yazmak isteyebileceğini sorguladım. Daha sonra yazarın şu cümlesi soruma cevap oldu;
“Oysa benim için yazmak tek kurtarıcı.”
Her insanın acıyı yaşama şekli farklı tabii.
Bu şekilde yazıldığından mı bilmem sanki ben de yazarın yanına oturup bekledim o ölümü. O yüzden çok etkilendim. Bu konuda yarası olan birini ise daha çok etkiler diye düşünüyorum.
Tek hayal kırıklığım kitabın kurgu bir roman olduğunu sanmam. Anı-roman olduğunu bilseydim bir hayal kırıklığı da olmazdı. O yüzden yazarın mutlaka kurgu bir eserini okumayı düşünüyorum.
Tavsiyedir, iyi okumalar
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.