İnfazına haftalar kala bir mahkumun ilk günden son anına kadar çektiği ruhsal ıstırabın ve fiziksel acısının bir portresi.
19 yüzyıl Fransa'sı, yazarın kaleme aldığı dönem Fransız ihtilalinin gerçekleştiği ve Haziran ayaklanması öncesi bir dönem.Monarşiden Cumhuriyete geçişin sancılı yılları.Ağır suçların cezasının kürek cezası veya Giyotin ile infaz edildiği dönem.
Yazar bu eseriyle idam cezasına şiddetle karşı çıkmış ve bu arkaik yöntemi çağdaşlık karşıtı bir cezalandırma yönetimi olarak anlatmaya çalışmıştır.Dönemin siyasetçi,aydın ve entelektüel bir grubun eleştirisine rağmen, Giyotin ile infazın suçların önüne geçmek,toplumun vicdanını rahatlatmak ve ibretlik olmaktan çok toplumu ölüme karşı duyarsızlaştırdığı,zamanla bir tuhaf eğlencelik etkinlik haline geldiğini bir mahkumun gözünden an be an resmettiği bu eseri ortaya koymuş.
Giyotin ile infazın yerine müebbet hapis cezası gibi cezlandırma yönteminin gelmesi gerektiğini mahkumunda arkasında bakması gerektiği bir ailesi olduğunu ve bu tür bir infazın bir ailenin tüm bireylerininde infazı olduğunu anlatmaya çalışmıştır.Tabi bireyi bu tür bir infaza götüren suçun toplumsal bir düzensizliğin sonucu olarak ortaya çıktığını yani Giyotin'in kendi kurbanlarını üreten bir düzenek olduğunuda açıklamış yazar.
Bunun dışında hikayenin ana karekterinin infazına altı hafta kala yaşadığı ruhsal durumlar, son ana kadar içinde yaşattığı gizli bir ümit ile anlatılan bir ruhsal portre bu duruma düşmemiş ve infazı bir etkinlik olarak görmeye alışmış dönem toplumunun vicdanına seslenen güzel bir anlatı olmuş.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.