9/10
“Hayaller Mavi Başlar… Hakikat Siyaha Döner…”
Halit Ziya’nın dünyasında mavinin düşü ile siyahın gerçeği karşı karşıya gelir…
Ve biz, bu iki rengin arasında Ahmet Cemil’in yavaşça solan gençliğini izleriz…
Romanın başında Ahmet Cemil, şiire tutunan,kalemle nefes alan,hayatı güzellikten ibaret sanan bir gençtir…Büyük idealleri vardır.. Matba sahibi olmak bir gazete müdürü olmak hayali..
“Mai” bir gecenin aydınlığı kadar umut dolu…Fakat zaman ilerledikçe hayatın sert yüzü, geçim yükü, kırılan umutlar maviyi siyaha çevirmeye başlar…
Bu yolculuğun en inciten tarafı ise..Kardeşi İkbal..
Onu okurken insanın içini ezen bir kırılganlık var; ömrü kısa, hüznü uzun bir güzellik gibi…
Hüseyin Nazmi ise, dost görünse de Ahmet Cemil’le aynı yola yürüyemeyecek kadar farklı bir dünyanın insanı…
Lamia ise Ahmet Cemil’in hayatında varla yok arası bir sızı gibi; geç kalınmış bir ihtimal, söylenmeden duran bir cümle…
“Martin Eden’i seven Mai ve Siyah’ı sever” demişlerdi, önce inanmamıştım ama gerçekten öyleymiş. Ahmet Cemil’in düşten gerçeğe savrulan hayatı Martin Eden’in çizgisini hatırlatıyor. İkbâl’e çok üzüldüm…Ahmet Cemil’i ise oldukça pasif ve kırılgan buldum.Ama kitabın mavi başlayıp siyah bitmesi
beni en çok etkileyen ayrıntıydı.Genel olarak iyi ki okumuşum dediğim bir eser…
·
83 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.