Victor Hugo’nun cümlelerinde sadece bir mahkumun değil, insanlığın vicdanı yargılanıyor. Adını bile bilmediğimiz bir adamın son gününe tanık olurken, ölümün soğukluğuyla değil, yaşamın değerini geç fark etmenin acısıyla karşılaşıyoruz. Her cümlede bir iç hesaplaşma, her paragrafta yaşama dair ince bir sitem var. Ölüm, burada yalnızca son değil; bekleyişin, korkunun, pişmanlığın ve umudun en çıplak hali. Bu kitap, sadece bir idam mahkumunun hikâyesi değil aynı zamanda bir toplumun adalet anlayışına tutulmuş acımasız bir ayna. Okurken bir suçlunun değil, bir insanın kalbine dokundum.
·
75 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.