İlay Bilgili | Tempo
“Dünya tüm manyaklığıyla hiçbir şey olmamış gibi çılgınca dönmeye devam ediyordu.”
İlk bakışta iki arkadaşın sıradan gibi görünen hayatlarının ritmini takip eden bir hikâye gibi dursa da, sayfalar ilerledikçe bunun yalnızca yüzeyde kalan kısmı olduğunu fark ediyoruz.
Hikâye ilerledikçe fark ediyoruz ki bu iki karakterin mücadelesi sokakların sertliğiyle ya da hayatın tatsız sürprizleriyle sınırlı değil; asıl çatışma, herkesin saklamaya çalıştığı o iç konuşmalarında gizli. Bazen bir kelimenin taşıdığı ağırlık, bazen bir kararın görünmez yaraları birbirine eklenerek karakterlerin ritmini bozuyor.
Hayatın temposu bazen insanın kaldırabileceğinden çok daha hızlı veya çok daha ağır.
Sıradan görünen bir günün içinde bile insanların birbirine dokunan, birbirinden sakladığı karanlık parçalar var. Yazar bunu k@n, ş.ddet veya büyük patlamalarla değil; kelimelerin soğukluğu, sessizliğin baskısı ve karakterlerin kendi iç hesaplarıyla gösteriyor.
Kitabı okurken hissettiğim en baskın duygu, “insan doğasının iki yüzlü oluşu” oldu. Biri seni güldürürken, aynı kişinin içindeki başka bir ses bir şeyleri yıkma isteği taşıyabiliyor.
Asıl mesele, herkesin kendi içindeki karanlığı nereye kadar taşıyabileceği. Ve en zor soru da şuydu:
Bir insan, yeniden başlamak için neyi riske alabilir?
Görünürde basit ilerleyen ama alttan alta zihni kemiren detaylarla örülmüş; insanın kendisiyle yüzleştiği o sert köşeleri tüm çıplaklığıyla gösteren bir eser. Kısacık olmasına rağmen etkisini bittikten sonra bile hissedeceksiniz. Ben yazarın kalemini sevdim, sizlere de tavsiyemdir
“Anladığım kadarıyla kötü insanlar doğuştan böyle olmuyorlardı, onlar oluşuyordu.”
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.