“Seni unutmamı sağla, Dilsiz Kız.”
“Seni unutmama izin verme.”
Yaşam tam da ölümü kabullendiğin anda başlar.
Ölümü kabullenmeli ki insan, aldığı nefese sıkı sıkıya sarılabilsin.
Ötanazi Okulu’nda yalnızlığın içinde solmayı bekleyen Yeşil için hayatına giren suikastçı bir durak gibiydi. Ölmeden önce uğrayacağı ıssız, çorak ama güvenli bir son durak...
Belki de ayrılmak istemeyeceği tek duraktı bu. Az da olsa nefes alabileceği tek durak…
Fakat zaman daralıyordu, göğsünde saatli bir bomba gibi taşıdığı kalbin ömrü tükeniyor, Yeşil’i de beraberinde tüketiyordu. Herkesin ölesiye istediği bir kalbin taşıyıcısı olmanın bazı bedelleri vardı ve Yeşil, belki de en ağır bedeli ödüyordu. O kalbin içinde yaşamayı…
“Kabul etmek istemediğim tek şey onun beni yaşattığı ve benim dışımdaki herkesi öldürdüğüydü. Cennet ve cehennem tek bir vücutta hüküm süremezdi.”
Onları çok özlemişim okumayı. Yeşil’e çok üzülüyorum ya. O kadar çok acı çekmesine rağmen çok güçlü durması. Drew ise Yeşil yaşasın diye her şeyi yapması. Ama onun için kendinden vazgeçmesi Drew ve Yeşil arasındaki uyum çok güzel. Özellikle birebirleri ile uğraşması ya Yeşil’in sürekli onu öpmesi zorbalaması çok iyiydi ya neyseki sonunda istediğini aldı. Emily ve Stew sahnesi beni mahvetti Ve son olarak Marcus karakteri bayılıyorum çok iconic bir karakter ya ve Emily ile sahnelerine bayılıyorum
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.