Babam bahçivandı şimdi ise bahçe.
“Yas aslında bencildir.” Evet yas bencildir. Bırakıp gittikleri dünyada onlarsız ne yapacağımızı, nasıl davranmamız gerektiğini bilmiyoruz, çocuk olduğumuzu son hatırlayan kişi gittikten sonra artık çocuk olmayacaz, yarım kalan anılarımız olacak, tamamlanmayan duygularımız olacak. Bunu bildiğimiz için yasın karanlığında kaybediyoruz kendimizi.
Bir çok duyguya sürüklendim okurken, yıllarca yoğun bakım ünitelerinde çalışmış ve bir çok insanın gözyaşına acısına birebir tanık olan bir hemşire olarak ölüm haberlerini “ölümün dili latince” ile verdik ve bir gün bu acıyı yaşayacağını buna kendini hazırlaman gerektiğini düşünüyorsun. Sonra ne mi oluyor? Asla hazır değilsin buna. 45 gün boyunca yoğun bakımda babama bakıp içten içe ağrısının dinmesi için dua ederken buldum kendimi evet benim babamda “aralıkta gitti” kendimi yetersiz hissettim, eksik bişeyler mi yaptım diye düşündüm, elimden gelen herşeyi bir hemşire bir evlat olarak yapabildim mi diye düşündüm yıllarca, halen düşünürüm bir cevabı yok maalesef. Hiç sevilmemiş çoçukların, sevmeyi öğrenmeye çalışan çocukların çocuklarıyız, babam bizi hep çok güzel sevdi hep çok güvendi ve arkasından güzel bir hayat biraktı bize.
Georgi Gospodinov ve bir çok kişiyle aynı hisleri yaşamak yaşamak zorunda kalmak çok zor ve içinden çıkması zor bir süreç. Bir yas kitabı olarak değerlendirilsede bana göre bir duygu aktarımı ve yaşama tutunma anlatısı. Kaldığımız yerden onların bıraktığı yerden devam etme, devam ettirebilme çabası. Belki gerçekten mezarlarına ektiğimiz çiçekler onların yeryüzü teleskoplarıdır. Ebeveynlerini kaybetmiş herkesin kendinden bir parça bulacağı güzel bir kitap olmuş.
·
82 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.