Ölümün çatısı altında bir haritada dolaşıyoruz.
Gospodinov bu anı kitabında babasına, kendi geçmişine ve Bulgar tarihine bir saygı duruşunda bulunuyor.
Bu yıl ölüm üzerine çok kitap okudum. Freud’un “İyi edebiyat, iyi psikanalizdir.” sözünü düşündükçe, sanırım insan zihnine odaklanan, hafızayı, korkuyu ve yokluğu eşeleyen metinlere duyduğum yakınlığı daha iyi anlıyorum; ölüm temasını taşıyan kitaplarla kurduğum bağ da bundan ileri geliyor.
Ölüm bir olgu; ölen için bir veda, yaşayan için uzun bir yas. Bu hikâyedeki baba–oğul arasındaki bağ, bahçıvanla bahçe arasındaki bağdan farksız. Gospodinov’un yakaladığı metafor hem yalın hem çok derin.
Kanser çağımızın başlıca ölüm sebeplerinden biri. Zamanı, hayatı ve bedeni ele geçiriyor; yarınları sessizce kısaltıyor. Yazar, babasının tanı almasıyla başlayan süreci, ölüme giden yolu, ölüm sonrasının ilk anlarını, aylarını ve özel günlerini büyük bir içtenlikle irdeliyor. Ölümün gölgesinde geçmişi hatırlıyor, hatıraların arasında yasını taşıyor.
Çok içten, çok sıcak bir kitap.
Okunmayı, hatırlanmayı ve her kitaplıkta kendine bir yer bulmayı kesinlikle hak ediyor.
·
136 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.