Bu kitap son sayfasında “Vay arkadaş…!” dedirten, soluksuz okutan bir psikolojik gerilimdi.
Öyle ki kapattığım anda zihnimde tek bir cümle çınladı:
“Baba, beni öldürdün…”
Alex Michaelides, iki karakterin de hayatının merkezine yerleşen baba figürünü ve onun açtığı derin yaraları öyle ustalıkla işlemiş ki; hikâyenin gerilimi olaylarda değil, duygunun kendisinde gizli.
Konusu Kısaca…
Alicia, görünürde mutlu bir ressamdır; ta ki kocasını öldürmekle suçlanıp bir daha tek kelime etmeden “sessizliğe” gömülene kadar.
Onun sessizliğini çözmeye çalışan psikoterapist Theo ise yalnızca profesyonel bir merakla değil, kendi çocukluk travmalarının karanlığından beslenen bir takıntıyla Alicia’nın peşine düşer.
Ve iki hikâye birbirine dolandıkça, ortaya yalnızca bir cinayet değil, çok daha eski, çok daha yaralayıcı bir gerçek çıkar…
️Kitabı kapattığımda içimde şu his kaldı:
İnsan, çocukluğunda yaralandığı yerden kanamaya devam ediyor.
İster sanatçı ol, ister bir psikiyatrist…
İstersen yıllarca terapi gör, kendini eğit, kendini inşa et…
Bazı yaralar sadece susar; ama asla tam olarak iyileşmez.
Alicia da Theo da aslında aynı gerçeği taşıyor:
Bir babanın sevgisizliği bazen bir ömrü sessizliğe mahkûm edebiliyor.
Sonuç
Sürükleyici, sarsıcı ve zekice kurgulanmış bir roman.
Psikolojik gerilim seviyorsanız mutlaka okuyun.
Sonu ise… tahmin ettiğinizi sandığınız her şeyi altüst ediyor.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.