Bu kitap benim için gerçekten farklı bir deneyimdi. Çünkü ilk kez bir kitabı herkesten önce okudum, ilk kez bir kitabı ilk yorumlayan kişi oldum. Üstelik yazarın ikinci kitabını ilk tanıtan da ben oldum. Bu durum okuma sürecine ayrı bir heyecan kattı. Bir kitabı “ilk” okumanın nasıl bir his olduğunu bilmiyordum; Pavyon benim için tam da bu yüzden özel.
Hikâye, 8 yaşındaki Asiye Kara ile başlıyor. Annesi artık bakamayacağını söyleyip onu yetiştirme yurduna bırakıyor. Küçücük yaşında böylesine ağır bir kırılmayla yüzleşen Asiye’nin o ilk günlerde yaşadığı zorluklar kitaba çok güçlü bir giriş yapmış. Yurda gittiği gün Gaye isimli bir kızla tanışıyor ve bu tanışma ikisinin de hayatını değiştiriyor. Zamanla çok iyi iki arkadaş oluyorlar.
Hikâyenin ilerleyen sayfalarında yazar, Asiye ve Gaye’nin birbirine ne kadar benzediğini vurguluyor. Bu detayı başlangıçta öğrenmeyi çok isterdim. Tanıştıkları sahnede bu benzerlik verilseydi, okur olarak iki karakter arasındaki bağa daha erken dahil olabilirdik diye düşündüm. Kitap adına söyleyeceğim belki de tek eleştiri bu.
Asiye’nin hayali Gaye ile hemşire olmaktı. Fakat yurtta yaşanan bir kavgada Asiye bir arkadaşına zarar verince iki kız da ıslah evine gönderiliyor. Ve orada çıkan yangın her şeyi değiştiriyor. Gaye o yangında hayatını kaybediyor. Asiye ise büyük bir kırılmanın ardından Gaye’nin kimliğine bürünerek hayatına onun adıyla devam ediyor. Bundan sonrasını anlatmayayım; spoiler olur. Ama kitabın bundan sonraki kısmı, “Gaye”nin yaşadıkları üzerinden ilerliyor.
Kitabın sonunda mutlu bir son olmasına özellikle sevindim. Çünkü Gaye için hep mutlu bir son istemiştim.
Hikayesi güzel, akıcı, duygusal ve etkileyici bir kitaptı. Özellikle arkadaşlık teması ve kimlik çatışması güçlü işlenmiş.Bir kitabı ilk okuyan kişi olmak da bu deneyimi benim için daha özel hale getirdi.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.