Elena Ferrante , Napoli romanlarının sonuncusunda şöyle diyor Elena’nın ağzından: “Ancak kötü romanlarda insanlar hep doğru şeyi düşünür, doğru şeyi söyler, her etkinin tepkisi olur, sevimli ve sevimsiz, iyi ve kötü insanlar vardır ve en sonunda kitap seni avutur.” (S.487)
Küçük Dünya, işte tam da bu tanıma göre şahane bir roman. Durun başa sarıyorum
Sıcak mı sıcak bir yaz günü tatlı mı tatlı bir arkadaşımın hediyesiydi bu kitap bana ve oracıkta, havuz başında okumaya başladım. Bitirdiğimde İtalya’da, evimdeydim ve..
O kadar buruldum ki.. Ferrante’nin dediği gibi, ne en sonunda beni avutuyor ne de Nur’un akıbetini netleştiriyor. Ve öyle güzel akıyor ki hikaye başından sonuna, insanı içine çekiyor, Nur’un yanı başındaymış gibi hissettiriyor insana. Buruldum evet, çünkü bu hikayede Nur, Murat’ın aynasından bakabildiği için kendine, içinde bulunduğu anlamsızlığı ve değersizliği hissedebilmiş. Oysa bunun farkında bile olmadan o değersizlik ve mutsuzlukla bir ömür geçiren nice kadınlar var. Oluk oluk akıtan o değersizliği çocuklarının kalbine, bangır bangır bağıran o mutsuzluğu çocuklarının kulaklarına…
Anlayacağınız çok dokundu bana Nur’un hikayesi. Kurgusu, üslubu, olayların geçtiği mekanlar.. Bir de tam, hah klişeye düşüyor işte, diyeceğim anda hiç de öyle akmadığını gördüm şaşkınlık ve mutlulukla. Zaten ilk basım tarihine bakınca, 1966, Urfa’ya İstanbullu gelin olan Nur’un hikayesi malum klişelerin başlangıç noktası aslında, Asmalı’nın Bahar’ı, Boran’ların Süreyya’sı gibi nicelerini etkileyen Nur olmuş aslında. Zaten 1960’larda da bizzat televizyona dizi, 1970’lerde tiyatro sahnesine oyun olmuş Küçük Dünya.
Kısa, vurucu, akıcı. Bir de ben gibi “old school” iseniz bayılacağınız çok şey var içinde. Kelime seçimleri bile; “yüzeysel” demiyor da mesela, “satıhta” diyor, muazzam
Eh, o zaman, tercih edeceklere şimdiden keyifli okumalar diliyorum
·
109 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.