Ayıp Oldu
Seni Affetmiyorum
Ona ayıp olmasın, buna ayıp olmasın dedikçe en sonunda bana ayıp oldu.
Zaten hep öyle olmaz mı?
Aman onun canı sıkılmasın, aman bunun kalbi kırılmasın dersin ve en son senin canın sıkılır, senin kalbin kırılır. Bu kural hiçbir zaman değişmez. Ne zaman bitecek bu kendinden verme meselesi?
Her defasında kendimizden verip sonunda üzülen biz oluyoruz. Yazık değil mi diyorum ama galiba yazık değil.
Çünkü akıllanmıyoruz...
Küçücük bir sevgi kırıntısı gösteren birinin bile ayaklarının önüne hayatımızı seriyoruz. Bu sevgi kırıntısına ihtiyacımız var belki ve bence daha da önemlisi, sanırım o kırıntıyı, o minicik sevgi tanesini kalbimizde, gözümüzde biz büyütüyoruz. Öyle büyütüyoruz ki, mesela gün içinde "nasılsın?" demeyen insanlara bile hayatımızdan bir parça veriyoruz ve bazılarımız sırf "seviyorum ulan" dedi diye sağlıklarından oluyor. Mesela ben bir kadını etkileyeceğim diye sağlığımdan oluyordum ve bunu yazarken hålå midem bulanıyor. Şimdi bana ayıp olmadı mı?
Bir insan için hayatımdan olacak kadar kötüleştim, peki neden? Kilo sevmiyor diye...
Hiç olmazsa umut vermeyebilirdi. Ben ondan uzak durmaya çalıştıkça sürekli kendini hatırlattı, sonra da 'bizden olmaz' dedi. Şimdi bu, bana ayıp olmadı mı?
Mesela hepimiz çocukken şiddet gördük; bize ayıp olmadı mı?
Mesela hepimiz okulda zorbalığa uğradık; bize ayıp olmadı mı?
Mesela hepimiz iş yerinde defalarca kez mobinge maruz kaldık; bize ayıp olmadı mı?
Ayıp oldu...
Bize yapılan ayıpları kimsenin ruhu bile duymadı. O ayıpları yapanlar kendi hayatlarına geri döndüler, sanki hiçbir şey olmamış gibi. Bize yaşattıklarını umursamadan yollarına devam ettiler.
Ayıp oldu, gerçekten ayıp!
İnsanın kalbi kırılınca anlıyor, aslında kendisine ne kadar büyük bir haksızlık yapıldığını. Ne yaparsan yap, o duy gudan kaçamıyorsun; işin sonunda kendini tam da böyle hissediyorsun.
Böyle işte: ruhsuz, duygusuz, gaddar bir insan...
Ve sonra kalkıp, bir de patavatsızca "Ayıp ediyorsun..." diyorlar.Alıntı
Puan vermedi·232 syf.··
Beğendi
·2025 37. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 29 Kasım 2025 07:33
Seni Affetmiyorum
Ona ayıp olmasın, buna ayıp olmasın dedikçe en sonunda bana ayıp oldu.
Zaten hep öyle olmaz mı?
Aman onun canı sıkılmasın, aman bunun kalbi kırılmasın dersin ve en son senin canın sıkılır, senin kalbin kırılır. Bu kural hiçbir zaman değişmez. Ne zaman bitecek bu kendinden verme meselesi?
Her defasında kendimizden verip sonunda üzülen biz oluyoruz. Yazık değil mi diyorum ama galiba yazık değil.
Çünkü akıllanmıyoruz...
Küçücük bir sevgi kırıntısı gösteren birinin bile ayaklarının önüne hayatımızı seriyoruz. Bu sevgi kırıntısına ihtiyacımız var belki ve bence daha da önemlisi, sanırım o kırıntıyı, o minicik sevgi tanesini kalbimizde, gözümüzde biz büyütüyoruz. Öyle büyütüyoruz ki, mesela gün içinde "nasılsın?" demeyen insanlara bile hayatımızdan bir parça veriyoruz ve bazılarımız sırf "seviyorum ulan" dedi diye sağlıklarından oluyor. Mesela ben bir kadını etkileyeceğim diye sağlığımdan oluyordum ve bunu yazarken hålå midem bulanıyor. Şimdi bana ayıp olmadı mı?
Bir insan için hayatımdan olacak kadar kötüleştim, peki neden? Kilo sevmiyor diye...
Hiç olmazsa umut vermeyebilirdi. Ben ondan uzak durmaya çalıştıkça sürekli kendini hatırlattı, sonra da 'bizden olmaz' dedi. Şimdi bu, bana ayıp olmadı mı?
Mesela hepimiz çocukken şiddet gördük; bize ayıp olmadı mı?
Mesela hepimiz okulda zorbalığa uğradık; bize ayıp olmadı mı?
Mesela hepimiz iş yerinde defalarca kez mobinge maruz kaldık; bize ayıp olmadı mı?
Ayıp oldu...
Bize yapılan ayıpları kimsenin ruhu bile duymadı. O ayıpları yapanlar kendi hayatlarına geri döndüler, sanki hiçbir şey olmamış gibi. Bize yaşattıklarını umursamadan yollarına devam ettiler.
Ayıp oldu, gerçekten ayıp!
İnsanın kalbi kırılınca anlıyor, aslında kendisine ne kadar büyük bir haksızlık yapıldığını. Ne yaparsan yap, o duy gudan kaçamıyorsun; işin sonunda kendini tam da böyle hissediyorsun.
Böyle işte: ruhsuz, duygusuz, gaddar bir insan...
Ve sonra kalkıp, bir de patavatsızca "Ayıp ediyorsun..." diyorlar.·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.