“Binlerce Mavi”, daha ilk sayfalardan itibaren insanın içine işleyen, derin ama sade bir anlatımla ilerleyen o nadir kitaplardan biri. Kitap sadece bir hikâye anlatmıyor; okuru yavaş yavaş kendi duygularının içine çekiyor, adeta mavi bir sisin içinde yürütüyor.
Benim için en etkileyici yanı, yazarın duyguları kelimelere dökerken ne aşırıya kaçması ne de yüzeysel kalması. Her şey tam kararında… Karakterlerin iç dünyası öyle doğal, öyle tanıdık ki, bazı sayfalarda kendi düşüncelerimi okuyor gibi hissettim.
Kitabın temposu sakin olmasına rağmen asla sıkmıyor; aksine her bölümde merak ettiren, düşündüren ya da kalbe dokunan bir cümle çıkıyor. Yazarın dili akıcı, atmosferi yumuşak ama etkili. “Mavi” metaforu da kitap boyunca hem umut hem hüzün hem de yeniden doğuş hissi olarak sürekli karşımıza çıkıyor.
Son sayfaya geldiğimde, sanki yavaşça kapanan bir kapının ardından hâlâ içeri sızan bir ışık kalmış gibiydi. Bitmesine üzüldüm ama bıraktığı his gerçekten çok güzeldi.
·
602 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.