Romanı okurken derin bir acı duydum. Bize bugüne kadar hep cephedeki savaş anlatıldı. Savaş ve Açlar romanı ise savaş olgusuna farklı bir pencereden bakan ve insanı cephe gerisinde yaşanan görünmez mücadelelerle yüzleştiriyor. Açlığın en büyük savaşlardan biri olduğunu gösterirken savaşın yalnızca kurşunlarla değil, yoklukla da kazanılıp kaybedildiğini etkileyici bir şekilde ortaya koymuş. Temel Çavuş’un ailesi üzerinden anlatılan hikâye, savaşın en sessiz ama en derin yaralarını gözler önüne seriyor. Aile, hayata tutunmaya çalıştıkça sanki daha da bataklığa çekiliyor; yokluk,kıtlık ve umutsuzluk her sayfada biraz daha hissediliyor. Üstelik onları bu bataklığa çeken yalnızca açlık değil kötü kalpli insanlar… Okurken insanlığımdan utandım.Dil ve anlatım bakımından eser, yalın ama sarsıcı bir üsluba sahip. Yazar abartıya kaçmadan, gerçekçiliği ve yaşamın sertliğini ön plana çıkarıyor. Bu sayede karakterlerin çaresizliğine doğrudan tanıklık ediyormuş gibi hissettiriyor.
·
92 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.