Necati Cumalı’nın “Tütün Zamanı” üçlemesini tamamlamak, bir hikâyenin değil, bir dönemin ruhuna tanıklık etmek gibi. “Acı Tütün”, serinin en sert, en sarsıcı ve en duygusu yoğun kitabıydı benim için.
Bu kitapta karakterlerin yaşadığı psikolojik çöküş, savaş sonrası yoksulluğun getirdiği ağırlık ve özellikle kadınların üzerindeki toplumsal baskı çok çarpıcı bir şekilde yansıtılmış. Diğer kitaplarda daha geniş bir toplumsal arka plan varken, burada acının kişisel boyutu öne çıkıyor. Bazı sahneler gerçekten içimi burktu; karakterlerin çıkışsızlığı o kadar gerçek ve dokunaklı ki okurken durup düşünüyor insan.
Cumalı’nın yalın ama vurucu dili bu kitapta bence zirveye çıkıyor. Köylünün derdi, tütünün ağırlığı, insanların birbirine mecburiyeti ve çaresizlik duygusu çok güçlü bir atmosfer oluşturmuş. Hikâyenin ilerleyişi zaman zaman yavaş olsa da o duygu yoğunluğu hiç düşmüyor.
Seriyi bitirdikten sonra aklımda en çok bu kitabın bıraktığı “acı” duygusu kaldı. Adının hakkını veren, iç burkan ama kesinlikle okunması gereken bir final.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.