Evimin Babası
“Evimin Babası”, kapağına baktığın anda bile sana bir şey söylüyor aslında:
Sakinlik… Bir evin önünde durup içeri bakınca hissedilen o derin nefes… Biraz hüzün, biraz özlem, biraz da kabulleniş.
Şiirlerde bir yakınlık duygusu var. Sanki şair, kendi evinin kapısını açmış ve seni içeri buyur etmiş gibi. İçeride de yıllardır konuşulmayan ama duvarda, sandalyede, hatta saksıdaki çiçekte bile biriken duygular var.
Hani bazı kitaplar vardır, okurken insanın içini üşütmez, aksine sarar?
İşte bu şiirler tam öyle.
Sıcacık, samimi ve çok “ev” kokuyor.
Insanın kendi içindeki sessiz odaya girip ışığı açması gibi bir his bırakıyor.Hem duygulu, hem sade, hem de bir oturuşta okunacak kadar samimi.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.