Yavaşla,Dinle,Yaşa..
Momo , insanın ruhuna usulca dokunan, o sakin ama etkileyici hikâyelerden biri. Başta bir çocuk kitabı gibi görünse de, sayfaları çevirdikçe aslında yıllardır içimizde bir yerlere gömdüğümüz soruları çıkarıp önümüze koyuyor Momo ...
Okurken, kimsenin gerçekten dinlemediği, kimsenin gerçekten fark etmediği o yavaş ve sakin zamanı hatırladığınız kitapta, hatırladıklarınızın tam aksine, Momo'nun tek 'süper gücü'nden bahsediyor; dinlemek. Ama öyle sıradan bir dinlemek değil; insanın içini açan, aceleyi durduran, kalabalığın gürültüsünü susturan, insanların kelimelerini değil, kalplerindeki ağırlığın duyulduğu bir dinleyiş.. Bu yüzden herkes ona bir şey anlatırken rahatlıyor. Belki de bu yüzden Duman Adamlar gibi, acelenin, hırsın ve sürekli koşuşturmanın içimizden çaldığı “zamanı” anlayabilen tek kişi o.
Ve Duman Adamların da insanlara sürekli “tasarruf” ettirmeye çalıştığı şey aslında hayatın kendisi. Ne kadar hızlanırsak o kadar eksiliyoruz. Ne kadar koşturursak o kadar uzaklaşıyoruz kendimizden.
Ve Kassiopeia… Kaplumbağa ama geleceği gören bir kaplumbağa. Çünkü yavaş olan bazen en çok gören oluyor. Bu fikir bile tek başına koca bir hayat dersi gibi.
Kitap, bittiğinde bana şunları düşündürdü:
"Zaman gerçekten elimizden çalınıyor mu, yoksa biz mi kendimizden çalıp duruyoruz?"
"Biz zamanımızı gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa sadece geçip gitmesine mi izin veriyoruz?"
ERTELİYORUZ, HIZLANIYORUZ, “HEMEN” DİYORUZ. AMA SONRA BİR BAKIYORUZ, YAŞADIĞIMIZ ŞEYLERDEN ÇOK, KAÇIRDIKLARIMIZ BİRİKMİŞ.
Belki de hepimizin aradığı şey, birinin bizi sakince dinlediğini, zamanın bizim tarafımızda olduğunu hissetmek.
Belki de hepimizin aradığı şey, Momo’nun sunduğu o sade ve duru anlar: Acele etmeyen, yavaşlayan, insana kendini hatırlatan anlar.
Kısacık gibi görünen ama içi kocaman bir kitap. Çocuklara değil, bence en çok büyüklere lazım.1000Kitap
Momo , insanın ruhuna usulca dokunan, o sakin ama etkileyici hikâyelerden biri. Başta bir çocuk kitabı gibi görünse de, sayfaları çevirdikçe aslında yıllardır içimizde bir yerlere gömdüğümüz soruları çıkarıp önümüze koyuyor Momo ...
Okurken, kimsenin gerçekten dinlemediği, kimsenin gerçekten fark etmediği o yavaş ve sakin zamanı hatırladığınız kitapta, hatırladıklarınızın tam aksine, Momo'nun tek 'süper gücü'nden bahsediyor; dinlemek. Ama öyle sıradan bir dinlemek değil; insanın içini açan, aceleyi durduran, kalabalığın gürültüsünü susturan, insanların kelimelerini değil, kalplerindeki ağırlığın duyulduğu bir dinleyiş.. Bu yüzden herkes ona bir şey anlatırken rahatlıyor. Belki de bu yüzden Duman Adamlar gibi, acelenin, hırsın ve sürekli koşuşturmanın içimizden çaldığı “zamanı” anlayabilen tek kişi o.
Ve Duman Adamların da insanlara sürekli “tasarruf” ettirmeye çalıştığı şey aslında hayatın kendisi. Ne kadar hızlanırsak o kadar eksiliyoruz. Ne kadar koşturursak o kadar uzaklaşıyoruz kendimizden.
Ve Kassiopeia… Kaplumbağa ama geleceği gören bir kaplumbağa. Çünkü yavaş olan bazen en çok gören oluyor. Bu fikir bile tek başına koca bir hayat dersi gibi.
Kitap, bittiğinde bana şunları düşündürdü:
"Zaman gerçekten elimizden çalınıyor mu, yoksa biz mi kendimizden çalıp duruyoruz?"
"Biz zamanımızı gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa sadece geçip gitmesine mi izin veriyoruz?"
ERTELİYORUZ, HIZLANIYORUZ, “HEMEN” DİYORUZ. AMA SONRA BİR BAKIYORUZ, YAŞADIĞIMIZ ŞEYLERDEN ÇOK, KAÇIRDIKLARIMIZ BİRİKMİŞ.
Belki de hepimizin aradığı şey, birinin bizi sakince dinlediğini, zamanın bizim tarafımızda olduğunu hissetmek.
Belki de hepimizin aradığı şey, Momo’nun sunduğu o sade ve duru anlar: Acele etmeyen, yavaşlayan, insana kendini hatırlatan anlar.
Kısacık gibi görünen ama içi kocaman bir kitap. Çocuklara değil, bence en çok büyüklere lazım.·
398 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Çoook.. Çok hem de.. 💙 Ne de güzel olur sohbetleri.. Emeklerinize sağlık Hocam 🙏🏻💐
