Hayatından ve özellikle de eşinden kaçmak isteyen bir adamın, huzurevine yerleşebilmek için bunama numarası yapmaya karar vermesiyle açılıyor hikâye. İlk başta hüzünlü bir roman okuyacağınızı düşünüyorsunuz, ancak Verhulst bize tam tersini yaşatıyor; acıyı mizahla harmanlıyor ve kimi yerlerde bizi güldüren tatlı bir roman okumamıza vesile oluyor. Bu kitabı başka bir yazar yazmış olsaydı, belki huzurevi kısımlarını ağır bir dramaya çevirebilir, hikâyeyi kasvetli bir havaya büründürebilirdi. Bu noktada Verhulst’a kolay olanı seçmediği için teşekkür etmeliyiz. :)
Ancaaaak hikâyenin tam içine girip duygusuna alışmışken hikâye bence çok ani bitiyor. Öyle ki Désiré Cordier’in birkaç şey daha anlatmasını, nüktedan hikâyelerine bir süre daha devam etmesini bekledim sanki. Bu açıdan sonu biraz eksik kalmış hissettirdi bana ve kitabın üzerimdeki etkisi ne yazık ki kayboldu.
·
139 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.