Kaktüslerin de dikenleri var ama unutmayın;KAKTÜSLER DE ÇİÇEK AÇAR.
Lakin acıyı anlatmak mutluluğu anlatmak gibi kolay değil.Hıçkırıklar dizilirken boğaza,dile gelmiyor hiçbir cümle.
Yara aldığın yerde merhem arama!...
Bir kadın öyle kolay pes etmez.Yıkıntılar arasından kalkar,olduğu yerde çiçekler açtırır...
İnsanların kötü yanlarına alışamadım,bu yüzden yalnızlığa alıştım.
Boşa emek harcamak,aylarca sahte çiçeği sulamak gibi.Solmaz belki ama büyümez de...
Başkaldırdığım dostluklardan,başımı öne eğerek gittim hep.
Gökyüzüm delik deşik.Nereden tutsam dökülüyor umutlarım bir bir.
O boşluk herkeste oluyor,insanın içinde her zaman kelebekler uçmaz,bazen birileri ölür...
Benim yaralarımı çiçekler örtüyor...Siz beni mutlu zannedin,ben kalbimdeki çiçekleri büyütmekle mesgulüm.Koca bir gülistan olmalı.
Hüznüme bile yakışmadın sen,bu yüzden sana unutulmak yakışır.Ben küller arasında güller yetiştirmeye çalışmışım,ben taşa tohum ekip yeşermesini beklemişim;bu da benim ayıbım olsun.Sonradan anladım;yanlış insanlar doğru sevgiyle değişmezmiş.İnsan çok sevince kendisine yanlış yapılmaz zannediyormuş.İşte en büyük yanlışı ben kendime burada yapmışım.Sen unutulduğundan habersiz sevildiğini zannederken,ben içimdeki kuşları gökyüzüne bırakıyorum.Seninle gökyüzü izlenmez artık,sen onu da karartırsın.
Ben mutluluğun anlattıkça azaldığını,acının da çoğaldığını düşünüyorum.Eğer mutluluğunuzu anlatırken gerçekten karşı tarafın mutlu olduğunu görüyor ve hissediyorsanız ne âlâ. Şimdilerde hep bir fesatlık sokma derdinde insanlar.Güzel giden şeyleri bozmak,ateşe körükle gitmek insanlarımızın kusursuz yaptığı bilinçaltı oyunu.
Herkese karşı savunduğun o insanın seni üzmesi ve bunu çevreye açıklarken onun yerine utanç duyup onu savunman,sanırım en çaresiz anlardandır.Çünkü biz,sahiplendiğimiz insanların ayıbını,bize kötü davranışını anlatmayız;bu doğru ama o insan yanlış.
Bir başkasını ağlatanların boğazına hıçkırıklar takılacak elbette.Hani bir söz vardır"Sen unutsan Allah unutmaz,yarına bırakır yanına bırakmaz."
Kaktüsler bana mütevazi insanları hatırlatır.Hani özel bir ilgi istemez,her gün sulaman gerekmez,hatta bu yüzden evin bir köşesinde unutulursun ya,yine de solmazsın.Kaktüs özeldir,tıpkı senin gibi. Sabrı,koruma güdüsünü,güçlü olmayı,pes etmemeyi öğretir.
Perdelenir kalbin ondan gayrı her şeye ve şiirsel bir sürü duygu içinde aşkı buldum zannedip varını yoğunu,tüm duygunu ona yüklemeye gayret edersin.Ve öyle bir gün gelir ki hayret edersin! Gayret ve hayret birbirine aslında ne kadar da kardeş duygular.Unutmayın; tasarruf sınırını aştığınız her duygu,sizi olumsuz yönde hayrete düşürür.
Sevdiğin insanların açtığı yarayı bir başkasının kapatmasını bekleme.Yaralar,dualar ile iyileşir.İnsan merhem olsaydı,yara açmazdı.
Seni üzen,yıpratan insanı bir anda affetmek güç gelebilir ama sen onu unutmadığın sürece o kendi hayatına bakarken,sen içindeki nefretle onun senin hayatında müdahale etmesine izin vermiş olursun.Ne gerek var? Affet de rahatla.Nefret,insanın içindeki tüm güzellikleri kaosa çevirir.Bir kişi yüzünden herkesten nefret edersin.Evden çıkamayacak duruma gelirsin.
Katrandan daha karanlık düşüncelerimin rengi! Oysa rengarenk yarınlarım vardı benim,küreklerini umutla çektiğim çabalarım...
Kırıldıysan merak etme;kim seni nereden kırdıysa,bir başkası tarafından da o kırılacak.
Mutlu edip güzellikler serptiysen bir insanın ömrüne ve karşılığında nankörlük aldıysan,bir başkası da senin ömrüne mavilikler serpecek.
Her insanın yaşadığı olay farklı,her insanın yaşadığı ve karşılaştığı insanlar farklıdır;ruhlar farklı,dokunuşlar farklı,bakışlar farklı ve düşünceler farklı.Dolayısıyla her insanın çektiği acılar başka oluyor.Kimsenin içindeki duyguyu kendi duygunuzla kıyaslamayın.
Gülüşünün ortasında ağlayınca anlıyorsun herkesle mutlu olunmazmış."Ben bunun ciğerini biliyorum."dediğiniz insanların,yolun sonunda ciğersiz olduğunu görüyorsun.
Üzüldüğün için o duygunun her zaman kalbinin bir köşesinde kalacağını hissediyorsun."Unut", "mutlu ol", "geçecek" gibi kelimeleri duymaktan sıkıldın belki de.O yüzden sana "Unut"demeyeceğim ama hayatına da devam et.Kararttığın dünyanı senden başkası aydınlatamaz.Düşündükçe kalbine düşen o yangına "dur" de.Biliyorum,herkesin acısı kendine fazladır.Sen de unutma,bunları bir tek sen yaşamadın.Senin gibi uykusuz kalan çok insan oldu.Kendini ezik hissetme;aldatılan,terk edilen,yarı yolda kalan ya da sevilmeyen çok insan var.Sen de seni her seveni sevmedin sonuçta.Sevemezdin de.Tek fark;sen,olmayacağını bildiğin insanlara umut vermedin.O da senin kaliten zaten,bununla övünmelisin bence.
Hayatın en güzel yanı ne biliyor musunuz? İlahi adalet üzerine kurulu her şey.Yapılan hiçbir şey gizli kalmaz.İyilikler karşılık bulduğu gibi,yapılan tüm kötülükler bir gün bir bir ayaklara dolanır.İntikam almayın asla,o hakkı Allah'a bırakın.Allah'a bırakmanın rahatlığı çok başka.Güveniyorsun ve biliyorsun ki her şey güzel olacak.
Yapılan güzellikleri hiçe sayıp tek hareketle kinleniyoruz.Ama bazen de o kadar büyük yanlışlar yapılıyor ki anlam vermeye çalışmaktan kin bile tutamıyoruz.Bazen bir şeylerin yolunda gitmediğini fark ediyoruz ama ispatlayamadığımız için sabrediyoruz.Sonra o ispat edemediğimiz olayın bıçağını da alıp yolumuza devam ediyoruz.
Doymuyorsunuz. Eleştirmeye,kırmaya,tanımadığınız insanlar hakkında hüküm sürmeye doymuyorsunuz.Yerinde olmak için can attığınız insanlara laf atmaya doymuyorsunuz.Eleştirinin ne olduğunu bilmeden hakaret edip"Aaa eleştiriye gelmiyorsun,ne zaman eleştiriye açık olacaksın?"diyorsunuz.Hakaretin adı ne zaman eleştiri oldu? Onlar sizin eziklik duygunuzu tatmin edecek kişiler değiller.O nedenle yaptıkları her şeyi eleştirmek yerine sizler de bir şey yapın da alkış tutalım.Mutsuzsunuz ve istiyorsunuz ki kimse mutlu olmasın.İşiniz gücünüz kalp kırmak.Siz zannediyorsunuz ki bu insanlar o hakaretleri görünce takmıyor,inanın en çok onlar kırılıyor.Allah kalbinize güzellik versin, ne diyeyim..
Daha fazla üzülmemek adına,yüreği çamura bulanmış insanların penceresine çiçekler bırakmayın.Onların penceresi her yeri çamurlu görür.
Duvarları üzerine o yıkmış ama bir tuğla çekip aldı diye minnet etmişsin ona.
"Tamam,bu güzel ama bak şu duvarları o yıktı."diyorum.
"Ama bir tuğla çekti,bence değer vermese çekmez."
"Sevse o duvarları yıkmazdı."
Bir parça ışık saçamayan insanların güneş edasıyla süzülmesi de çabası.Dolup dolup taşınca anlıyorsun artık hiçbir şeyi kaldıramayacağını.Olmadığı vakit çıkıyorum sessiz sedasız hayatlarından.Çünkü bilirim; içleri çöplük olmuş insanların kalbinde çiçek açmaz.
Bazen kusura bakmamız lazım ki her şey insanların yanına kâr kalmasın."Kırıldım."demek lazım.Biz alttan aldıkça insanlar kendisini haklı görüyor.Her şey iyi olsun diye,"Belki bu sefer güzel olur."diye yaptığımız her güzellik jilet gibi boğazımızda kalıyor.Her şey güzel olabilirdi ama olmadı.Çünkü en başta alttan aldık,sessiz kaldık,"Olsun"deyip kapattık bahsi zamanında.Bu kez kendiniz için başkaldırın,kırıldığınız yerden sesiniz çıksın...
Ve herkes düzenden şikâyetçi,eskiye karşı bir özlem var,kimse kimseye güvenmiyor ama kimse de kendisimi düzeltmen istemiyor.Ayrıca ilahi adaletin şaşmayan düzenine hayranım.Bilerek yapılan hiçbir şeyi kimsenin yanına bırakmıyor.
Seni anlıyor gibi görünüp aslında anlamayan kimseye ikinci sıkıntını anlatma.Yaranı,iyileştirmesi için gösterdiğin kişiler iyileştirmez.Sadece o yaranın yerini bilir ve zamanı gelince tuz basar.
Dizlerindeki,kalbindeki yaraları iyileştir.Bunu yapmak için de kimseden merhem bekleme.Zira merhem olacak kişi sadece yaranın yerini öğrenir.Affet ki o senin hayatında yokken yaşantına müdahale etmesi.Nefret,kin,öfke,affedememek işte böyle bir şeydir.
Bu zaman kötülerle savaşma zamanı değil.Savaşma,kaybedersin.Ya geride bırak ya da yarı yolda kalmayı göze al... Ama hayat Sürekli yeni yollar bulacak kadar uzun değil.En iyisi sen kendi yolunu keşfet.İlle de savaşacaksan kendin için savaş.Çünkü en büyük kötülüğü sen kendine yaptın.
"Namaz kılmıyorum ama kalbim temiz."diye düşünen varsa şunu asla unutmasın:Peygamber Efendimiz(sav) ayakları şişene kadar namaz kılardı.Kalbi mi kirliydi? ASLA.Temizdi hem de çok temiz...
Kim ne yapmışsa affettim.Hesap bile sorulmaz bazı insanlara.Hesabı kitabı bilselerdi zaten hakka girmezlerdi.Kime neyi anlatacaksın ki?Affet sen de...
Bazı insanlar,benim bu dünyada en büyük kırgınlıklarım olsa da kırıldığım yerden değiştim, güçlendim! Anlamını yitiren o yolda hiçbir şey hissetmeden yürüdüm bir süre.Ama öğrendim;insan,yürüdüğü yollara çiçekler ekerek ilerlemeli.Yarı yolda kalırsa eğer,geri döndüğünde o yollar çiçeklerle süslenmiş olmalı.
İnan bana hayat sana kaktüsün dikenlerini değil,rengârenk açan çiçeklerini gösterir.
Ama bazen kendimi şöyle yorumlayabiliyorum:Otuz katlı bir binadan düşmüşüm de burnum bile kanamamış ama ruhum tuz buz olmuş gibi.
Hayat bir sınavsa eğer,sen de gereken sabrı gösterirsen elbette geçecek.Ama geçmesi için yapman gereken en önemli adım,geçeceğine inanman.
İleride aklına bile gelmeyecek durumları,insanları çok fazla barındırma düşüncelerinde.Evet yapılan yanlışlar var,hazmedilmesi zor şeyler yaşamış olabilirsin ama bak,hâlâ nefes alıyorsun.
Bırak...Bırak onlar kendi çamurunda çiçek büyütsün.Sen gökyüzünü izle.
Kırılan her zaman hazırdır affetmeye de,kırgınlığı giderilmeyince daha çok kırılır esasında.
BEN GÜÇLÜ OLMAK İSTEMEZDİM.AMA RUH ATEŞE VERİLİNCE BİR DAHA YANMIYOR...
Bir gün birisi çıkıp "Ey insanoğlu!"dese kimse üzerine alınmayacak demiş şair.Korkarım daha da kötüye gidiyor her şey.Güzellikler gidiyor evvela.
Kendi dünyaları pislik içinde olan kimseye güzelliği aşılayamam.Aksine bir tartışma anında,yaptıkları şeyleri savunup dururlar.Ben bu zamanla,ben bu zamanın insanlarıyla baş edemem.Uğraşamam.Benim artık anlaşılmam lazım.Kendimi anlatmadan anlaşılmam...
Bazı insanlar hüzne bile yakışmaz.Bazı insanlar yaşasa da kalpleri ölüdür çoktan.Aşk ekmeyin o ölü topraklara,ayrılık ekersiniz.
Bu zaman kötülerle savaşma zamanı değil.
Savaşma kaybedersin.
Ya geride bırak ya da yarı yolda kalmayı göze al...
Ama hayat sürekli yeni yollar bulacak kadar uzun değil.
En iyisi sen kendi yolunu keşfet.
İlle de savaşacaksan kendin için savaş.
Çünkü en büyük kötülüğü sen kendine yaptın.!
·
298 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.