Bir insan kendi evine bile sığamaz mı?
Sığamıyormuş… İçindeki yükler fazla gelince hiçbir duvar insanı korumuyormuş.
Kitapta; Dedenin eşiyle arasındaki soğukluk, aynı hayatı paylaşırken bile birbirine uzak kalmanın hüzünlü hâli ve dede ile oğul arasındaki eski bir küslük, yıllar geçtikçe aradaki mesafeyi büyütmüş, anne ile baba arasında kalan ve sessiz oğullar…
Dede, hem kendi geçmişiyle hem de ailesiyle yüzleşerek “yolun sonuna doğru” içindeki yükleri hafifletmeye çalışıyor.
Okurken bir yandan kendi aileme, büyüklerime, kaçırdığımız anlara, söyleyemediğimiz sözlere gittim.
Kısacık bir kitap ama insanın kalbine uzun uzun dokunuyor. Kitap;
belkide hepimize hatırlatıyor:
“Gönül almak için yarına bırakma, yol göründüğünde geç kalmış olursun…”
·
40 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.