"Hiçliğin Mutlu Sessizliği"
Düşünüyorum da, insanın içindeki o bitmeyen arayışın nedeni, belki de Schopenhauer’in dediği gibi, hayatın kendinin büyük bir yanılsama olması.
İsteklerimiz bitmiyor, doydukça yeniden acıkıyoruz; mutlu oldukça içimize yeni bir boşluk sızıyor. Ama belki bütün mesele, bu dalgalanmayı kabullenmekte… İnsanın kendi gölgesini tanıması gibi: hem korkutucu hem de gerçek. Ve ben, her ne kadar her şeyin özü acıdan geçiyorsa da, bunun içinde bilgelikle gelen garip bir hafifliğin saklı olduğunu biliyorum.
Schopenhaure yaşama soğuk ama gerçek olan bambaşka bir yerden baktırıyor.
··
323 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
