Fournier’nin kitaplarıyla tanıştığım günden beri içimde hep aynı his var: “Bu adamı herkes okumalı.
Herkes onun kelimelerine dokunmalı, o ince sızıyla tanışmalı, o güldürerek acıtan üslubunu bilmeli. Ve ben artık her fırsatta, her kitap sohbetinde, her laf arasında “Bak bunu mutlaka oku” diyen biri oldum.
-Şimdi bir düşünün…
Eğer bir ebeveynseniz hayatta tek isteğiniz nedir?Çocuğunuzun aklı yerinde olsun, bedeni sağlam olsun, yürüsün, konuşsun, gülsün… değil mi?
-Peki ya bunların hiçbiri olmuyorsa?
İşte burada insanın içi bi sıkışmıyor değil. Çünkü hayat sana büyük, ağır ve cevabı olmayan bir soru soruyor:“Ne yaparsın?”
Ve dürüst olayım, çoğumuz ne yapacağını bilemezdi. Peki Bir çocuğu olduğun gibi nasıl seversin?”Her kusuruyla, her eksikliğiyle, yürümese de konuşmasa da…
Cevabı kitap vermiyor; cevabı biz buluyoruz.
Bazılarımız “dayanamam” der, bazılarımız“gücüm yetmez”, bazılarımız“korkarım”…
Ama Fournier, bütün bu korkuların ortasına hiç saklamadığı bir sevgi koymuş.
Acıyı da sevgiyi de alıp kucağına oturtmuş, birlikte yaşamışlar. Bu kitabın en sarsıcı tarafı ne biliyor musunuz?Anlattığı çocuklar birer karakter değil…Onun kendi çocukları.
Fournier’nin iki oğlu var: Mathieu ve Thomas. İkisi de ağır engelli. İkisinin de gelişimi eksik. Ve bunlara rağmen bir babanın çaresizliği, öfkesi, kabullenişi,sabrı ve tarifsiz sevgisi var. Bir babanın “keşke”leri, “neden ben?”leri, ama aynı zamanda vazgeçmeyen sevgisi var. Yazar, yaşadığı her şeyi dümdüz, süssüz ama derinden anlatıyor. Ve işin tuhafı, bütün bu sade anlatım Fransa’da büyük bir etki yaratıyor ve kitap Prix Femina ödülünü alıyor. Ama bence ödülün sebebi çok basit:Bu kitap bir başarı hikâyesi değil, bir cesaret hikâyesi.
Herkesin yüzleşmekten kaçtığı olayları bu kadar samimi anlatabilen her insan bir ödülü hak eder zaten. Canım Fournier
Kitapta beni en çok çarpan diğer taraf da şu oldu:
Bu çocukların engelleri onların dünyalarını kısıtlıyor, doğru…
Ama bir babanın sevgisinin sınırlarını da genişletiyor.
Bir yerde şöyle düşündüm:
“Belki de en büyük engel, bizim normal sandığımız şeylere fazlaca bağlanmamız.” Kim bilir?
Eğer hazır olduğunuz bir zaman gelirse, Fournier’nin dünyasına girin lütfen. Sizi mizah yaparken bile derinden sarsan biri karşılayacak. Kitapla kalın sevgili dostlar
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.