43 Yorum
Tanrıya aşık olanlar, olabilir. 🤔
Bu yorum görüntülenemiyor
Bu yorum görüntülenemiyor
Bu yorum görüntülenemiyor
Evet ama Şöyle bir şey var? Duygular sahneye çıktı mı, insan zihni tuhaf bir büyü altında kalır. Bir ses, bir gülüş, bir fotoğraftaki bakış… Bunların her biri, karşımızdaki kişiden bağımsız bir “izlenim varlığı” yaratır. Bu izlenimi seviyoruz aslında. Kişiyi değil; zihnimizdeki yansımasını.
Bu, insanın kusurlu olmasıyla ilgili değil yalnızca. Zihin, boşlukları kendi hayal gücüyle doldurma konusunda aşırı heveslidir. Bir fotoğrafa baktığında onun ardındaki hikâyeyi tamamlayarak bir karakter inşa eder. Bir ses duyduğunda, o sese uygun bir ruh hâli uydurur. Böylece sevdiklerin sandığın çoğu şey, biraz da sana aittir.
İnsanı gerçek hâliyle tanımaya başladığında iş değişir. Hayal kırıklığı değil bu; daha çok, sis ortadan kalkınca manzaranın gerçek şekli. Ne fazlası ne eksiği.
Dört dörtlük olmama meselesi de zaten insan olmanın tuhaf güzelliği. Kusurlar, bir tür kimyasal reaksiyon gibi ilişkilere derinlik verir. Mükemmel bir insanın yanında durmak, steril bir laboratuvarın içinde durmaya benzerdi: güvenli ama ruhsuz.
Reklam
Yüzüne âşık olmazsın ki zaten.Ben kalbine âşık oldum,görünüşü tanrının hediyesi.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.