Ehza İçinde Bir Sen 5 Binnur Şafak Nigiz
Bu kitap kalbimi paramparça etti…
Gerçekten. Serinin en karanlık, en sarsıcı ve en duygusal kitabıydı benim için.
Mahinev artık sadece bir kız değil; acılarından doğmuş bir kraliçe. Nemesis’i öldürmek için çıktığı yol, onu hem güçlendirmiş hem de içten içe tüketmiş. Kardeşinin ölümünün yasını bile doğru düzgün tutamadan, herkesin suçlamalarına maruz kalması içimi en çok yakan şeylerden biriydi. Kim bilir isteyerek sevdiğine zarar verir? Kim bile isteyerek kalbini paramparça eder?
Efken…
Ah Efken Karaduman…
Ne yaparsan yap, sana kızamıyorum. Çünkü senin de yüklerin vardı. Aileni, sevdiklerini korumak için göze aldığın şeyler kolay değildi. Yine de Mahinev’e böyle veda etmen… Efken’in kanıyla yazılan o sahne o kadar ağırdı ki kitabı kapatıp uzun süre boşluğa baktım.
Mahinev’in Mustafa Baba’yla konuşmaya giderken yaralı Kian’la karşılaşması ve onu yanlarına alması… ve Kian’ın kimliğinin açığa çıkışı… Orada resmen beynim yandı. Hiçbir şey tesadüf değildi ve Mahinev’in karşısına “normal” çıkmamış olduğu çok belliydi.
Bir de Miraç meselesi…
Sana çok kızgınım Miraç. Ablana o şekilde davranmayı hak etmiyordu. Mahinev ailesini ve herkesi korumaya çalışırken yalnız bırakıldı, yanlış anlaşıldı, yargılandı. İnsanoğlu tarafından dışlanması ve polisin peşine düşmesi de bu çaresizliği daha da derinleştirdi.
Portal sahnesi…
Herkes Varta’ya geçerken Nemesis ve Mahinev’in geride kalması… Annğini saklamak için onu kayıtlarda bile geçmeyen o eve götürmesi… Ve babaanne… O kadın beni hiç şaşırtmadı. Her şeyi biliyordu. Hep bir şeylerin farkındaydı.
Bu kitap benim için “veda”, “kalp kırıklığı” ve “yarım kalmışlık” kitabı oldu.
Kimse olması gereken yerde değildi… ve bu çok can yaktı.
Aşk, ihanet, savaş ve kayıplarla örülmüş bir kaderin tam ortasında Mahinev ve Efken artık eski halleri değiller. Birbirlerini kaybedip, sonra gerçek anlamda bulan iki kırık ruh oldular.
“Ve bir gün her kraliçe tahtına döner… bazıları zaferle, bazıları sonsuz bir kederle.”
Serinin beşinci kitabı olmasına rağmen benim için serinin zirvelerinden biri oldu. Karanlık atmosferi, yoğun dramı ve Mahinev’in iç savaşı beni fazlasıyla etkiledi. Bir de işin içine reenkarnasyon meselesinin girmesi… Her şey bambaşka bir boyuta taşındı.
“Asla kılıcını geri alamayacaksın,” dediği sahnede Nemesis’in
“İstediğim tek şeyin kılıç olduğunu mu sanıyorsun?”
ve
“Sadece kılıcımı değil, seni de istiyorum.”
cümlesi… İşte orada içim ürperdi.
Bu kitap acıttı.
Bu kitap yordu.
Bu kitap kararttı ama bir o kadar da bağladı.
Ve evet…
Devamı için kalbim hazır değil ama merakım her şeye bedel.
Bir sonraki kitapta lütfen yüzümüz gülsün
·
201 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.